--------------------------------------------------------------------------------
Εργατική Πρωτομαγιά
Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.
Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.
Τα γεγονότα του Σικάγου
Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886 για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές.
Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Στην κεφαλή της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσονς, η γυναίκα του Λούσι και τα επτά παιδιά τους.
Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.
Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά (φίλια ή των διαδηλωτών παραμένει ανεξακρίβωτο), ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά.
Για τη βομβιστική επίθεση, που προκάλεσε τον θάνατο του αστυνομικού, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις, Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ, Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Όλοι, εκτός του Πάρσονς και του Φίλντεν, ήταν γερμανοί μετανάστες. Η δίκη των οκτώ ξεκίνησε στις 21 Ιουνίου 1886. Ο εισαγγελέας Τζούλιους Γκρίνελ ζήτησε τη θανατική ποινή και για τους οκτώ κατηγορουμένους, χωρίς να προσκομίσει κανένα στοιχείο που να τους συνδέει με τη βομβιστική επίθεση. Απλώς, είπε ότι οι κατηγορούμενοι ενθάρρυναν με τους λόγους τους τον άγνωστο βομβιστή να πραγματοποιήσει την αποτρόπαια πράξη του, γι' αυτό κρίνονται ένοχοι συνωμοσίας.
Από την πλευρά της, η υπεράσπιση έκανε λόγο για προβοκάτσια και συνέδεσε τη βομβιστική επίθεση με το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ένορκοι εξέδωσαν την ετυμηγορία τους στις 20 Αυγούστου 1886 κι έκριναν ενόχους και τους οκτώ κατηγορούμενους. Οι Σπις, Έγκελ, Φίσερ, Λινγκ, Σβαμπ, Φίλντεν και Πάρσονς καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ ο Νίμπι σε κάθειρξη 15 ετών. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου ενδίκου μέσου, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, Ρίτσαρντ Όγκλεσμπι, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα». Η δίκη των οκτώ θεωρείται από διαπρεπείς αμερικανούς νομικούς ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις κακοδικίας στην ιστορία των ΗΠΑ.
Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον Πίτερ Άλτγκελντ παραδέχθηκε ότι και οι οκτώ καταδικασθέντες ήταν αθώοι και κατηγόρησε τις αρχές του Σικάγου ότι άφησαν ανεξέλεγκτους τους ανθρώπους του «Πίνκερτον». Ως μια ύστατη πράξη δικαίωσης έδωσε χάρη στους φυλακισμένους Φίλντεν, Νίμπε και Σβαμπ. Αυτό ήταν και το πολιτικό του τέλος. Αργότερα, ο επικεφαλής της αστυνομίας του Σικάγου, που έδωσε την εντολή για τη διάλυση της συγκέντρωσης, καταδικάσθηκε για διαφθορά. Μέχρι σήμερα παραμένει ανεξακρίβωτο ποιος ήταν ο δράστης της βομβιστικής επίθεσης.
Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα.
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής», που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».
Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα το οποίο είχε ως εξής:
«Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.»
Το ψήφισμα επεδόθη, τελικά, στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη. Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ανήλθε στη συνέχεια στο δημοσιογραφικό θεωρείο και περίμενε με ανυπομονησία από τον Πρόεδρο της Βουλής να το εκφωνήσει. Αυτός κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων», όπως έγραψε στον «Σοσιαλιστή».
Ο Καλλέργης διαμαρτυρήθηκε μεγαλοφώνως και με εντολή του Προέδρου συνελήφθη για διατάραξη της συνεδρίασης. Οι στρατιώτες της φρουράς, αφού τον κτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων τους, τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε επί διήμερο. Στις 9 Δεκεμβρίου 1983 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών, τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα. Με τον περιπετειώδη αυτό τρόπο έληξε και τυπικά ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα.
Πέμπτη 30 Απριλίου 2009
Σάββατο 11 Απριλίου 2009
OSTERMARSCH
Offenbacher
Friedensinitiative
V.i.S.d.P. Offenbacher Friedensinitiative, c/o Norbert Müller, Offenbach, Scheffelstr. 26
Ostermarsch 2009
Montag, 13. April 09, 10.00 Uhr - Offenbach/M, Rathausplatz
Begrüßung: Alwin Borst
Musik: Ernst Schwarz
Schluss mit Kriegs- und Besatzungspolitik
Wir wollen die friedliche Lösung internationaler Konflikte, Abrüstung, Bekämpfung der Armut,
Rettung der Umwelt, Soziale Gerechtigkeit, Durchsetzung der Menschenrechte und internationale
Solidarität. Deshalb sind wir
.. gegen das NATO-Kriegsbündnis
das seinen 60. Jahrestag vor dem Hintergrund völkerrechtswidriger Angriffskriege und Interventionen feiert. Vor 10
Jahren war es der Krieg gegen Jugoslawien. Seit mehr als sieben Jahren führt die US-Politik in Afghanistan zu
andauernder Eskalation des Krieges, mit zunehmend verstärkter Bundeswehr-Beteiligung. Die Anwesenheit fremder
Besatzungstruppen verhindert einen zivilen Aufbau in Afghanistan. Eine dauerhafte friedliche Lösung kann nur
durch Abzug aller ausländischen Truppen erreicht werden.
.. gegen neue Eskalationen und Kriegsdrohungen
Von Osteuropa über den Nahen Osten bis hin zu dem Kaukasus und Zentralasien entstehen immer mehr
Konfliktzonen und Pulverfässer. Auch die derzeitige wirtschaftliche Krise trägt zu neuen Spannungen bei. Die
Geschichte zeigt, dass sehr häufig in krisenhaften Zuspitzungen Kriege als „Befreiungsschlag“ oder zur
„Verteidigung nationaler Interessen“ angezettelt wurden.
.. für einen lebensfähigen Staat Palästina
Die Lösung des Nahostkonfliktes erfordert gleiche Rechte aller Menschen in der Region auf eine menschenwürdige
Existenz. Die seit Jahrzehnten andauernde, völkerrechtswidrige Abriegelung und kriegerische Aggression gegen
Palästinensergebiete hat durch das Massaker an Zivilisten im Gaza-Streifen Anfang dieses Jahres einen neuen
traurigen Höhepunkt erreicht. Wir arbeiten solidarisch mit palästinensischen und israelischen Friedenskräften
zusammen und unterstützen die Forderungen nach zwei gleichberechtigten Staaten in den Grenzen von 1967.
.. für Demokratie und Menschenrechte statt „präventivem Sicherheitsstaat“
Mit ständig geschürter Anti-Terror-Hysterie sind weiter demokratische Grundrechte abgebaut worden. Diese Politik
richtet sich auch gegen Flüchtlinge und Migranten, die von kriegerischen Konflikten und neokolonialer Ausbeutung
in ihren Heimatländern betroffen sind. Wir unterstützen das internationale Recht auf Kriegsdienstverweigerung, das
auch ein Asylrecht in Deutschland für ausländische SoldatInnen begründet.
.. für Aktivitäten zum Stopp von Waffenhandel und Rüstungsexport
Deutschland ist mittlerweile größter Waffenexporteur in der EU. Damit wird auch wesentlich zur Destabilisierung in
Krisenregionen beigetragen. Wir unterstützen die weltweit laufende Kampagne für ein völkerrechtlich verbindliches
Abkommen zur Unterbindung des Waffenhandels in Konfliktregionen.
.. für ökologische Konversion statt Kriegsvorbereitung in der Region
Die geplante Verlagerung des Hauptquartiers der US-Army nach Wiesbaden macht unsere Region noch mehr zur
Drehscheibe für Kriegseinsätze. Unsere Forderung an die Landesregierung lautet deshalb: Keinerlei Unterstützung
für ein US-Hauptquartier in Wiesbaden.
Wir fordern von der Bundesregierung:
• Bundeswehr raus aus Afghanistan
• Schluss mit den anderen Auslandseinsätzen
• Keine Militarisierung im Innern
• Abzug der US-Atomwaffen aus Deutschland und
Schließung der Militärstützpunkte
• Abrüstung statt Sozialabbau
Friedensinitiative
V.i.S.d.P. Offenbacher Friedensinitiative, c/o Norbert Müller, Offenbach, Scheffelstr. 26
Ostermarsch 2009
Montag, 13. April 09, 10.00 Uhr - Offenbach/M, Rathausplatz
Begrüßung: Alwin Borst
Musik: Ernst Schwarz
Schluss mit Kriegs- und Besatzungspolitik
Wir wollen die friedliche Lösung internationaler Konflikte, Abrüstung, Bekämpfung der Armut,
Rettung der Umwelt, Soziale Gerechtigkeit, Durchsetzung der Menschenrechte und internationale
Solidarität. Deshalb sind wir
.. gegen das NATO-Kriegsbündnis
das seinen 60. Jahrestag vor dem Hintergrund völkerrechtswidriger Angriffskriege und Interventionen feiert. Vor 10
Jahren war es der Krieg gegen Jugoslawien. Seit mehr als sieben Jahren führt die US-Politik in Afghanistan zu
andauernder Eskalation des Krieges, mit zunehmend verstärkter Bundeswehr-Beteiligung. Die Anwesenheit fremder
Besatzungstruppen verhindert einen zivilen Aufbau in Afghanistan. Eine dauerhafte friedliche Lösung kann nur
durch Abzug aller ausländischen Truppen erreicht werden.
.. gegen neue Eskalationen und Kriegsdrohungen
Von Osteuropa über den Nahen Osten bis hin zu dem Kaukasus und Zentralasien entstehen immer mehr
Konfliktzonen und Pulverfässer. Auch die derzeitige wirtschaftliche Krise trägt zu neuen Spannungen bei. Die
Geschichte zeigt, dass sehr häufig in krisenhaften Zuspitzungen Kriege als „Befreiungsschlag“ oder zur
„Verteidigung nationaler Interessen“ angezettelt wurden.
.. für einen lebensfähigen Staat Palästina
Die Lösung des Nahostkonfliktes erfordert gleiche Rechte aller Menschen in der Region auf eine menschenwürdige
Existenz. Die seit Jahrzehnten andauernde, völkerrechtswidrige Abriegelung und kriegerische Aggression gegen
Palästinensergebiete hat durch das Massaker an Zivilisten im Gaza-Streifen Anfang dieses Jahres einen neuen
traurigen Höhepunkt erreicht. Wir arbeiten solidarisch mit palästinensischen und israelischen Friedenskräften
zusammen und unterstützen die Forderungen nach zwei gleichberechtigten Staaten in den Grenzen von 1967.
.. für Demokratie und Menschenrechte statt „präventivem Sicherheitsstaat“
Mit ständig geschürter Anti-Terror-Hysterie sind weiter demokratische Grundrechte abgebaut worden. Diese Politik
richtet sich auch gegen Flüchtlinge und Migranten, die von kriegerischen Konflikten und neokolonialer Ausbeutung
in ihren Heimatländern betroffen sind. Wir unterstützen das internationale Recht auf Kriegsdienstverweigerung, das
auch ein Asylrecht in Deutschland für ausländische SoldatInnen begründet.
.. für Aktivitäten zum Stopp von Waffenhandel und Rüstungsexport
Deutschland ist mittlerweile größter Waffenexporteur in der EU. Damit wird auch wesentlich zur Destabilisierung in
Krisenregionen beigetragen. Wir unterstützen die weltweit laufende Kampagne für ein völkerrechtlich verbindliches
Abkommen zur Unterbindung des Waffenhandels in Konfliktregionen.
.. für ökologische Konversion statt Kriegsvorbereitung in der Region
Die geplante Verlagerung des Hauptquartiers der US-Army nach Wiesbaden macht unsere Region noch mehr zur
Drehscheibe für Kriegseinsätze. Unsere Forderung an die Landesregierung lautet deshalb: Keinerlei Unterstützung
für ein US-Hauptquartier in Wiesbaden.
Wir fordern von der Bundesregierung:
• Bundeswehr raus aus Afghanistan
• Schluss mit den anderen Auslandseinsätzen
• Keine Militarisierung im Innern
• Abzug der US-Atomwaffen aus Deutschland und
Schließung der Militärstützpunkte
• Abrüstung statt Sozialabbau
Τρίτη 24 Μαρτίου 2009
25 TOY MAPTH
Φρανκφούρτη 25 Μάρτη 2009
Θερμοπύλες,Αλαμάνα,Πίνδος και Γοργοπόταμος
Σταθμοί στήν ιστορία του τόπου αυτού.Ο αγώνας ενός λαού για την ΛΕΥΤΕΡΙΑ
Οι αγώνες ολων των λαών της γής για το μεγάλο αγαθό,να ζήσουν λεύτεροι.
Ο χείμαρος της προδομένης νεολαίας που πήρε τούς δρόμους στις μέρες μας.
Ο ξεσηκωμός της αγροτιάς πανελλαδικά,οι αγώνες τών λαών της Λατινικής
Αμερικής ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε πρώτα τούτο:Ο ενας μεγάλος και μοναδικός
ήρωας του '21 είναι ο λαός.Αυτός πότισε με το αίμα του το δένδρο της λευτε
ριάς.Το μεγάλωσε με τις θυσίες του.Ολα αυτά τα ανώνημα παλληκάρια που
πήρανε τα βουνά και τούς λόγγους μην έχοντας ούτε τσαρούχια να φορέσου
νε,στα κουρασμένα τους ποδάρια.Ολοι αυτοί οι μικροί και ταπεινοί και πολλές
φορές ξεχασμένοι ήρωες μας δώσανε με την θησία τους το δώρο να αναπνεύ
ουμε τον αέρα της λευτεριάς.
Ακολουθούνε μετά οι Κολοκοτρώνηδες,οι Μακρηγιάννηδες,οι Παπαφλέσηδες
οι Ανδρούτσοι,Κανάρηδες και Μιαούληδες.
Στην μνήμη όλων αυτών πρέπει εμείς να στήσουμε λαμπρό το άγαλμα της ευ
γνωμοσύνης μας.Οι αγώνες που δώθηκαν ενάντια στον ντόπιο και ξένο κατα
κτητή,και συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας,για ψωμί, παιδεία και λευτεριά.
Εμπρός,στηλώσου,Ελλάδα επαναστάτησσα,
βάστα γερά στο χέρι τ'άρματά σου!
Μάταια δεν ξεσηκώθηκεν ο Ολυμπος,
η Πίνδο,οι Θερμοπύλες,δόξασμά σου
Απ' τα βαθιά τους σπλάχνα ξεπετάχτηκεν
η λευτεριά σου ολόφωτη,γενναία
κι απ' τον τάφο του Σοφοκλή,απ' τα μάρμαρα
της Αθήνας,πάντα ιερή και νέα.
Θεών κ'ηρώων πατρίδα,σπάζεις άξαφνα
το ζυγό σου και την ενάντια Μοίρα
με τον ηχό που βγάνει του Τυρταίου σου
του Μπάιρον και του Ρήγα η άξια λύρα.
Η γραμματεία Π.Κ Φρανκφούρτης
Δημήτρης Καραμσαλής-Μήτσος
Θερμοπύλες,Αλαμάνα,Πίνδος και Γοργοπόταμος
Σταθμοί στήν ιστορία του τόπου αυτού.Ο αγώνας ενός λαού για την ΛΕΥΤΕΡΙΑ
Οι αγώνες ολων των λαών της γής για το μεγάλο αγαθό,να ζήσουν λεύτεροι.
Ο χείμαρος της προδομένης νεολαίας που πήρε τούς δρόμους στις μέρες μας.
Ο ξεσηκωμός της αγροτιάς πανελλαδικά,οι αγώνες τών λαών της Λατινικής
Αμερικής ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε πρώτα τούτο:Ο ενας μεγάλος και μοναδικός
ήρωας του '21 είναι ο λαός.Αυτός πότισε με το αίμα του το δένδρο της λευτε
ριάς.Το μεγάλωσε με τις θυσίες του.Ολα αυτά τα ανώνημα παλληκάρια που
πήρανε τα βουνά και τούς λόγγους μην έχοντας ούτε τσαρούχια να φορέσου
νε,στα κουρασμένα τους ποδάρια.Ολοι αυτοί οι μικροί και ταπεινοί και πολλές
φορές ξεχασμένοι ήρωες μας δώσανε με την θησία τους το δώρο να αναπνεύ
ουμε τον αέρα της λευτεριάς.
Ακολουθούνε μετά οι Κολοκοτρώνηδες,οι Μακρηγιάννηδες,οι Παπαφλέσηδες
οι Ανδρούτσοι,Κανάρηδες και Μιαούληδες.
Στην μνήμη όλων αυτών πρέπει εμείς να στήσουμε λαμπρό το άγαλμα της ευ
γνωμοσύνης μας.Οι αγώνες που δώθηκαν ενάντια στον ντόπιο και ξένο κατα
κτητή,και συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας,για ψωμί, παιδεία και λευτεριά.
Εμπρός,στηλώσου,Ελλάδα επαναστάτησσα,
βάστα γερά στο χέρι τ'άρματά σου!
Μάταια δεν ξεσηκώθηκεν ο Ολυμπος,
η Πίνδο,οι Θερμοπύλες,δόξασμά σου
Απ' τα βαθιά τους σπλάχνα ξεπετάχτηκεν
η λευτεριά σου ολόφωτη,γενναία
κι απ' τον τάφο του Σοφοκλή,απ' τα μάρμαρα
της Αθήνας,πάντα ιερή και νέα.
Θεών κ'ηρώων πατρίδα,σπάζεις άξαφνα
το ζυγό σου και την ενάντια Μοίρα
με τον ηχό που βγάνει του Τυρταίου σου
του Μπάιρον και του Ρήγα η άξια λύρα.
Η γραμματεία Π.Κ Φρανκφούρτης
Δημήτρης Καραμσαλής-Μήτσος
Κυριακή 15 Μαρτίου 2009
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ
Ο πολιτισμός, αντίδοτο στον ρατσισμό 15/03/2009
Όταν, τον Απρίλιο του 2008, το φημισμένο βραβείο Καρλομάγνος για Νέους του ομώνυμου ιδρύματος με έδρα το Άαχεν της Γερμανίας, απονεμήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε ένα ελληνικό σχολείο, και δη δημόσιο, δεν θα ήταν λίγοι εκείνοι που θα ένιωσαν έκπληξη. Ακούγοντας όμως πως η τιμητική αυτή διάκριση ανήκει στους μαθητές του 1ου Γυμνασίου Βύρωνα, για τους γνωρίζοντες παύει να υπάρχει έκπληξη και τους μη γνωρίζοντες, τους ωθεί να μάθουν.
Στους πρόποδες του Υμηττού, στριμωγμένο σε ένα στενό χώρο, περικυκλωμένο από απρόσωπες πολυκατοικίες, βρίσκεται το συγκεκριμένο σχολείο, από το οποίο ξεχειλίζει ο πολιτισμός, η δημιουργία, το ελεύθερο πνεύμα, η διάθεση για καινούργια πράγματα, η αγαστή συνύπαρξη μαθητών από περίπου δέκα χώρες. Μια πραγματική κυψέλη πολιτισμού και δημιουργίας.
Στο σύνολο των 218 μαθητών, οι 46 είναι παιδιά αλλοδαπών γονέων. Από την Ουκρανία, την Αλβανία, τη Γεωργία, τον Άγιο Δομίνικο, το Κόσσοβο, τη Βραζιλία, τη Ρουάντα, τις Φιλιππίνες και τη Βουλγαρία είναι οι σημερινοί μαθητές που ανήκουν στην κακώς αποκαλούμενη δεύτερη γενιά αυτού του σχολίου.
Συζητώντας με τους δασκάλους και τη διευθύντρια του Γυμνασίου, καταγράψαμε για άλλη μια φορά τους προβληματισμούς τους, τα ερωτήματά τους αλλά και την περηφάνια για τις κατακτήσεις και τις πολλές επιτυχίες των μαθητών τους. Από τις λίγες φορές που καθηγητές μάς μίλησαν με τέτοιο ενθουσιασμό για τους μαθητές τους. Κι όπως διαπιστώσαμε και οι ίδιοι, έχουν απόλυτο δίκιο να είναι υπερήφανοι. Και για τους μαθητές τους, αλλά και για τη δουλειά τους. Διότι εδώ παράγεται πραγματική παιδεία.
Ενώ πήγαμε για να εντοπίσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δάσκαλοι με τα παιδιά των μεταναστών, τα προβλήματα των ίδιων των μαθητών με αλλοδαπούς γονείς, ασχοληθήκαμε περισσότερα με άλλα. Και αυτά τα "άλλα" είναι αξιοζήλευτα.
Ενδεικτικά να σημειωθεί πως οι μαθητές του σχολείου, εκτός του τιμητικού βραβείου Καρλομάγνος για Νέους που κατέκτησαν πέρσι, έχοντας να συναγωνιστούν άλλα τετρακόσια σχολεία απ' όλη την Ευρώπη, στη διάρκεια των τελευταίων περίπου 30 ετών, έχουν εκδώσει 66 πονήματα-βιβλία. Έχουν λάβει μέρος σε πάρα πολλές εθελοντικές δραστηριότητες και κινητοποιήσεις, με πιο πρόσφατο τη δενδροφύτευση στον Υμηττό. Αλλά αυτό που τραβάει τη προσοχή μου είναι η κινητοποίησή τους να μαζέψουν χρήματα για δυο περιπτώσεις ανθρώπων με διαφορετικά προβλήματα. Με δική τους πρωτοβουλία, έχουν μαζέψει χρήματα για την ενίσχυση τόσο της Βουλγάρας συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, που έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης, όσο και για μια μικρή μαθήτρια του σχολείου τους που έχει πρόβλημα υγείας και η οικογένειά της χρειάζεται βοήθεια. Εκτός από τα παραπάνω, ο φιλόλογος Χρήστος Χριστοδουλόπουλος, εμπνευστής πολλών πρωτοβουλιών, που, όπως μας λέει ο ίδιος με περίσσια μετριοφροσύνη, υποστηρίχθηκαν σθεναρά από τη διευθύντρια του Γυμνασίου, κυρία Λεμονιά Κλωνάρη, και την πλειονότητα των συναδέλφων του και των μαθητών, μας απαρίθμησε μια σειρά από δραστηριότητες που έχει λάβει μέρος το σχολείο, και μια σειρά από πρωτοβουλίες των μαθητών.
Άλλο ένα σημαντικό γεγονός είναι και η πρωτοβουλία των δασκάλων για το εβδομαδιαίο μάθημα γνωριμίας. Κάθε Παρασκευή, μετά το υποχρεωτικό μάθημα, μαζεύονται παιδια που προέρχονται από αλλοδαπούς γονείς και απασχολούνται είτε σε ενισχυτική διδασκαλία είτε σε διάφορες δραστηριότητες που στοχεύουν στη καλύτερη γνωριμία μεταξύ τους αλλά και με τους άλλους συμμαθητές τους.
Για το κυρίως πρόβλημα που αντιμετωπίζει το σχολείο στην ένταξη των παιδιών με αλλοδαπούς γονείς η κ. Κλωνάρη σημειώνει με έμφαση «την ανάγκη να σκύψει η πολιτεία στο θέμα της ενισχυτικής διδασκαλίας στη γλώσσα κυρίως, διότι είναι ένα θέμα που πραγματικά μας ανησυχεί. Και δεν είναι θέμα μόνο δικό μας. Αύριο θα είναι πρόβλημα της κοινωνίας. Εμείς κάνουμε τα πάντα και με διάφορους τρόπους να φέρουμε τα παιδια στο επίπεδο των συμμαθητών τους, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ειδικά τα παιδια που δεν έχουν γεννηθεί εδώ και έχουν έρθει σε προσχολική ηλικία, αντιμετωπίζουν οξύ πρόβλημα. Και μαζί τους κι εμείς. Φυσικά, οι συνάδελφοι κάνουν τα πάντα με αφοσίωση και υπομονή, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ασπιρίνες το πρόβλημα. Μέχρι πέρσι είχαμε την τύχη να έχουμε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Στο πλαίσιο του προγράμματος της Ε.Ε., Ενίσχυση Παιδιών Παλιννοστούντων και Αλλοδαπών, είχαμε για δυο χρονιές καθηγήτριες για ενισχυτική διδασκαλία, που πληρώνονταν από το Πανεπιστήμιο. Πρόπερσι δυο καθηγήτριες, η καθεμία από 17 ώρες την εβδομάδα, και πέρσι μια καθηγήτρια, 17 ώρες την εβδομάδα. Με εξαιρετικά αποτελέσματα. Τελειώνοντας το πρόγραμμα και τα κονδύλια της Ε.Ε., σταμάτησε και η παρουσία των καθηγητριών στο σχολείο μας. Σήμερα το πρόγραμμα αυτό συνεχίζει να υπάρχει σε δυο - τρία σχολεία στην Αττική".
Ο κύριος Χρήστος Χριστοδουλόπουλος και ο υποδιευθυντής κύριος Ανδριτσόπουλος, στη συζήτηση που είχαμε, έσταζαν μέλι για μια συγκεκριμένη τάξη. Μάλιστα, ο κύριος Χριστοδουλόπουλος μας είπε επί λέξη πως «είμαι ευτυχισμένος που έχω αυτή τη τάξη». Μιλούσε για τη τάξη Γ1 του σχολείου.
Ανάμεσα στους 23 μαθητές υπάρχουν τρία παιδιά αλλοδαπών και παλιννοστούντων. Ο Στέλιος, που η μητέρα του είναι από τον Άγιο Δομίνικο, η Κυριακή, που οι γονείς της είναι από την Αλβανία και αμέσως γίναμε φίλοι σαν πατριωτάκια που είμαστε, και η Χριστίνα, που έχει τους γονείς της από τη Χειμάρα. Στο ερώτημά μας στα παιδιά, αν έχουν κάποιο πρόβλημα με τα παιδιά που είναι από άλλες χώρες, η απάντηση ήταν με ένα στόμα «όχι» και τα βλέμματα των παιδιών έλεγαν πολλά περισσότερα.
Ως τάξη πρότυπο και με πολύ καλά αποτελέσματα, έχουν λάβει μέρος σε πολλά ταξίδια και έχουν επισκεφθεί άλλα σχολεία στην Ευρώπη. «Αυτό μας έχει βοηθήσει κι εμάς να δούμε τα παιδιά που οι γονείς τους δεν κατάγονται από την Ελλάδα ως πραγματικούς μας φίλους κι όχι ως ξένους», λέει η Εμμανουέλα, μια πολύ καλή μαθήτρια, όπως μας πληροφορεί ο δάσκαλος που είναι παρών.
Αλλά κι ο Στέλιος, που διαφέρει στο χρώμα από τους συμμαθητές του, μας αναφέρει υπερήφανα πως «ποτέ δεν είχα προβλήματα με τα παιδιά της τάξης ή του σχολείου που να σχετίζονταν με ρατσιστική συμπεριφορά». Και η Κυριακή με τη Χριστίνα, από την Αλβανία, έχουν να λένε για την αρμονική συνύπαρξη με τους συμμαθητές τους.
Άλλη μια πρωτοποριακή κίνηση των δασκάλων και των παιδιών, για το κλείσιμο του σύντομου οδοιπορικού μας στο 1ο Γυμνάσιο του Βύρωνα: Προετοιμαζόμενοι για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου, φέτος το χορευτικό κομμάτι, που έχει αναλάβει η καθηγήτρια κυρία Σιαφάκα, στην πλειονότητά τους θα το εκτελέσουν οι μαθητές που είναι παιδιά αλλοδαπών γονέων.
Όταν, τον Απρίλιο του 2008, το φημισμένο βραβείο Καρλομάγνος για Νέους του ομώνυμου ιδρύματος με έδρα το Άαχεν της Γερμανίας, απονεμήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε ένα ελληνικό σχολείο, και δη δημόσιο, δεν θα ήταν λίγοι εκείνοι που θα ένιωσαν έκπληξη. Ακούγοντας όμως πως η τιμητική αυτή διάκριση ανήκει στους μαθητές του 1ου Γυμνασίου Βύρωνα, για τους γνωρίζοντες παύει να υπάρχει έκπληξη και τους μη γνωρίζοντες, τους ωθεί να μάθουν.
Στους πρόποδες του Υμηττού, στριμωγμένο σε ένα στενό χώρο, περικυκλωμένο από απρόσωπες πολυκατοικίες, βρίσκεται το συγκεκριμένο σχολείο, από το οποίο ξεχειλίζει ο πολιτισμός, η δημιουργία, το ελεύθερο πνεύμα, η διάθεση για καινούργια πράγματα, η αγαστή συνύπαρξη μαθητών από περίπου δέκα χώρες. Μια πραγματική κυψέλη πολιτισμού και δημιουργίας.
Στο σύνολο των 218 μαθητών, οι 46 είναι παιδιά αλλοδαπών γονέων. Από την Ουκρανία, την Αλβανία, τη Γεωργία, τον Άγιο Δομίνικο, το Κόσσοβο, τη Βραζιλία, τη Ρουάντα, τις Φιλιππίνες και τη Βουλγαρία είναι οι σημερινοί μαθητές που ανήκουν στην κακώς αποκαλούμενη δεύτερη γενιά αυτού του σχολίου.
Συζητώντας με τους δασκάλους και τη διευθύντρια του Γυμνασίου, καταγράψαμε για άλλη μια φορά τους προβληματισμούς τους, τα ερωτήματά τους αλλά και την περηφάνια για τις κατακτήσεις και τις πολλές επιτυχίες των μαθητών τους. Από τις λίγες φορές που καθηγητές μάς μίλησαν με τέτοιο ενθουσιασμό για τους μαθητές τους. Κι όπως διαπιστώσαμε και οι ίδιοι, έχουν απόλυτο δίκιο να είναι υπερήφανοι. Και για τους μαθητές τους, αλλά και για τη δουλειά τους. Διότι εδώ παράγεται πραγματική παιδεία.
Ενώ πήγαμε για να εντοπίσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δάσκαλοι με τα παιδιά των μεταναστών, τα προβλήματα των ίδιων των μαθητών με αλλοδαπούς γονείς, ασχοληθήκαμε περισσότερα με άλλα. Και αυτά τα "άλλα" είναι αξιοζήλευτα.
Ενδεικτικά να σημειωθεί πως οι μαθητές του σχολείου, εκτός του τιμητικού βραβείου Καρλομάγνος για Νέους που κατέκτησαν πέρσι, έχοντας να συναγωνιστούν άλλα τετρακόσια σχολεία απ' όλη την Ευρώπη, στη διάρκεια των τελευταίων περίπου 30 ετών, έχουν εκδώσει 66 πονήματα-βιβλία. Έχουν λάβει μέρος σε πάρα πολλές εθελοντικές δραστηριότητες και κινητοποιήσεις, με πιο πρόσφατο τη δενδροφύτευση στον Υμηττό. Αλλά αυτό που τραβάει τη προσοχή μου είναι η κινητοποίησή τους να μαζέψουν χρήματα για δυο περιπτώσεις ανθρώπων με διαφορετικά προβλήματα. Με δική τους πρωτοβουλία, έχουν μαζέψει χρήματα για την ενίσχυση τόσο της Βουλγάρας συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, που έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης, όσο και για μια μικρή μαθήτρια του σχολείου τους που έχει πρόβλημα υγείας και η οικογένειά της χρειάζεται βοήθεια. Εκτός από τα παραπάνω, ο φιλόλογος Χρήστος Χριστοδουλόπουλος, εμπνευστής πολλών πρωτοβουλιών, που, όπως μας λέει ο ίδιος με περίσσια μετριοφροσύνη, υποστηρίχθηκαν σθεναρά από τη διευθύντρια του Γυμνασίου, κυρία Λεμονιά Κλωνάρη, και την πλειονότητα των συναδέλφων του και των μαθητών, μας απαρίθμησε μια σειρά από δραστηριότητες που έχει λάβει μέρος το σχολείο, και μια σειρά από πρωτοβουλίες των μαθητών.
Άλλο ένα σημαντικό γεγονός είναι και η πρωτοβουλία των δασκάλων για το εβδομαδιαίο μάθημα γνωριμίας. Κάθε Παρασκευή, μετά το υποχρεωτικό μάθημα, μαζεύονται παιδια που προέρχονται από αλλοδαπούς γονείς και απασχολούνται είτε σε ενισχυτική διδασκαλία είτε σε διάφορες δραστηριότητες που στοχεύουν στη καλύτερη γνωριμία μεταξύ τους αλλά και με τους άλλους συμμαθητές τους.
Για το κυρίως πρόβλημα που αντιμετωπίζει το σχολείο στην ένταξη των παιδιών με αλλοδαπούς γονείς η κ. Κλωνάρη σημειώνει με έμφαση «την ανάγκη να σκύψει η πολιτεία στο θέμα της ενισχυτικής διδασκαλίας στη γλώσσα κυρίως, διότι είναι ένα θέμα που πραγματικά μας ανησυχεί. Και δεν είναι θέμα μόνο δικό μας. Αύριο θα είναι πρόβλημα της κοινωνίας. Εμείς κάνουμε τα πάντα και με διάφορους τρόπους να φέρουμε τα παιδια στο επίπεδο των συμμαθητών τους, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ειδικά τα παιδια που δεν έχουν γεννηθεί εδώ και έχουν έρθει σε προσχολική ηλικία, αντιμετωπίζουν οξύ πρόβλημα. Και μαζί τους κι εμείς. Φυσικά, οι συνάδελφοι κάνουν τα πάντα με αφοσίωση και υπομονή, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ασπιρίνες το πρόβλημα. Μέχρι πέρσι είχαμε την τύχη να έχουμε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Στο πλαίσιο του προγράμματος της Ε.Ε., Ενίσχυση Παιδιών Παλιννοστούντων και Αλλοδαπών, είχαμε για δυο χρονιές καθηγήτριες για ενισχυτική διδασκαλία, που πληρώνονταν από το Πανεπιστήμιο. Πρόπερσι δυο καθηγήτριες, η καθεμία από 17 ώρες την εβδομάδα, και πέρσι μια καθηγήτρια, 17 ώρες την εβδομάδα. Με εξαιρετικά αποτελέσματα. Τελειώνοντας το πρόγραμμα και τα κονδύλια της Ε.Ε., σταμάτησε και η παρουσία των καθηγητριών στο σχολείο μας. Σήμερα το πρόγραμμα αυτό συνεχίζει να υπάρχει σε δυο - τρία σχολεία στην Αττική".
Ο κύριος Χρήστος Χριστοδουλόπουλος και ο υποδιευθυντής κύριος Ανδριτσόπουλος, στη συζήτηση που είχαμε, έσταζαν μέλι για μια συγκεκριμένη τάξη. Μάλιστα, ο κύριος Χριστοδουλόπουλος μας είπε επί λέξη πως «είμαι ευτυχισμένος που έχω αυτή τη τάξη». Μιλούσε για τη τάξη Γ1 του σχολείου.
Ανάμεσα στους 23 μαθητές υπάρχουν τρία παιδιά αλλοδαπών και παλιννοστούντων. Ο Στέλιος, που η μητέρα του είναι από τον Άγιο Δομίνικο, η Κυριακή, που οι γονείς της είναι από την Αλβανία και αμέσως γίναμε φίλοι σαν πατριωτάκια που είμαστε, και η Χριστίνα, που έχει τους γονείς της από τη Χειμάρα. Στο ερώτημά μας στα παιδιά, αν έχουν κάποιο πρόβλημα με τα παιδιά που είναι από άλλες χώρες, η απάντηση ήταν με ένα στόμα «όχι» και τα βλέμματα των παιδιών έλεγαν πολλά περισσότερα.
Ως τάξη πρότυπο και με πολύ καλά αποτελέσματα, έχουν λάβει μέρος σε πολλά ταξίδια και έχουν επισκεφθεί άλλα σχολεία στην Ευρώπη. «Αυτό μας έχει βοηθήσει κι εμάς να δούμε τα παιδιά που οι γονείς τους δεν κατάγονται από την Ελλάδα ως πραγματικούς μας φίλους κι όχι ως ξένους», λέει η Εμμανουέλα, μια πολύ καλή μαθήτρια, όπως μας πληροφορεί ο δάσκαλος που είναι παρών.
Αλλά κι ο Στέλιος, που διαφέρει στο χρώμα από τους συμμαθητές του, μας αναφέρει υπερήφανα πως «ποτέ δεν είχα προβλήματα με τα παιδιά της τάξης ή του σχολείου που να σχετίζονταν με ρατσιστική συμπεριφορά». Και η Κυριακή με τη Χριστίνα, από την Αλβανία, έχουν να λένε για την αρμονική συνύπαρξη με τους συμμαθητές τους.
Άλλη μια πρωτοποριακή κίνηση των δασκάλων και των παιδιών, για το κλείσιμο του σύντομου οδοιπορικού μας στο 1ο Γυμνάσιο του Βύρωνα: Προετοιμαζόμενοι για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου, φέτος το χορευτικό κομμάτι, που έχει αναλάβει η καθηγήτρια κυρία Σιαφάκα, στην πλειονότητά τους θα το εκτελέσουν οι μαθητές που είναι παιδιά αλλοδαπών γονέων.
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2009
FRANKFURT PROTEST
Wir zahlen nicht für eure Krise
Demonstrationen am 28. März 2009 in Berlin und in Frankfurt am Main
Am 28. März 2009 sind unter dem Motto "Wir zahlen nicht für Eure Krise – Für eine solidarische Gesellschaft" Demonstrationen in Berlin und Frankfurt am Main geplant. Die Demonstrationen sollen den Auftakt für eine Vielzahl von Protesten und Aktionen für das Jahr 2009 bilden. Sie sind auch der Beginn einer Aktionswoche gegen Krise und Krieg, die am 28. März 2009 beginnt und mit den No-Nato-Protesten Anfang April in Straßburg und Baden-Baden endet. Es ist wichtig, dass die Demonstrationen am 28. März 2009 ein eindrucksvolles Zeichen setzen!
In Deutschland hat sich ein bundesweites Bündnisse gebildet, um diese Demonstrationen vorzubereiten. Am 10. und 11. Januar 2009 haben sich Vertreterinnen und Vertreter von 150 zivilgesellschaftlichen Organisationen und Bewegungen in Paris getroffen. Diese Organisationen rufen aus Anlass des G-20-Treffens am 2. April 2009 in London zu einem Europäischen Aktionstag mit Demonstrationen in vielen Städten am 28. März 2009 auf.
Demonstration ... in Berlin und Frankfurt am Main
Beschluss des Parteivorstandes vom 19. Januar 2009 weiter
Demonstration in Berlin
Auftakt: 12 Uhr, Rotes Rathaus (Karl-Liebknecht-Straße/Spandauer Straße)
Abschlusskundgebung: 16 Uhr, Gendarmenmarkt
Demonstration in Frankfurt am Main
Auftakt: 12 Uhr, Hauptbahnhof und Bockenheimer Warte
Abschlusskundgebung: 16 Uhr, Römerberg
(Externe) Links
www.28maerz.de/aufruf
www.kapitalismuskrise.org
Texte
Demonstrationen am 28. März 2009 in Berlin und in Frankfurt am Main
Am 28. März 2009 sind unter dem Motto "Wir zahlen nicht für Eure Krise – Für eine solidarische Gesellschaft" Demonstrationen in Berlin und Frankfurt am Main geplant. Die Demonstrationen sollen den Auftakt für eine Vielzahl von Protesten und Aktionen für das Jahr 2009 bilden. Sie sind auch der Beginn einer Aktionswoche gegen Krise und Krieg, die am 28. März 2009 beginnt und mit den No-Nato-Protesten Anfang April in Straßburg und Baden-Baden endet. Es ist wichtig, dass die Demonstrationen am 28. März 2009 ein eindrucksvolles Zeichen setzen!
In Deutschland hat sich ein bundesweites Bündnisse gebildet, um diese Demonstrationen vorzubereiten. Am 10. und 11. Januar 2009 haben sich Vertreterinnen und Vertreter von 150 zivilgesellschaftlichen Organisationen und Bewegungen in Paris getroffen. Diese Organisationen rufen aus Anlass des G-20-Treffens am 2. April 2009 in London zu einem Europäischen Aktionstag mit Demonstrationen in vielen Städten am 28. März 2009 auf.
Demonstration ... in Berlin und Frankfurt am Main
Beschluss des Parteivorstandes vom 19. Januar 2009 weiter
Demonstration in Berlin
Auftakt: 12 Uhr, Rotes Rathaus (Karl-Liebknecht-Straße/Spandauer Straße)
Abschlusskundgebung: 16 Uhr, Gendarmenmarkt
Demonstration in Frankfurt am Main
Auftakt: 12 Uhr, Hauptbahnhof und Bockenheimer Warte
Abschlusskundgebung: 16 Uhr, Römerberg
(Externe) Links
www.28maerz.de/aufruf
www.kapitalismuskrise.org
Texte
Κυριακή 1 Μαρτίου 2009
Παγγόσμια γιορτή γυναίκας
Οι γυναίκες «γιορτάζουν» και θυμούνται ότι στις 8 Μάρτη 1857 οι ράφτρες και υφάντρες της Ν. Υόρκης βγήκαν δυναμικά στους δρόμους να διεκδικήσουν ανθρώπινους όρους εργασίας και καλύτερο μεροκάματο, βροντοφωνάζοντας το πρώτο οργανωμένο όχι στον αυταρχισμό και την εκμετάλλευση. Ο ξεσηκωμός αυτός στάθηκε ορόσημο και αφετηρία αγώνων των γυναικών όλου του κόσμου, για ισοτιμία, συμμετοχή στην παραγωγή, κοινωνική καταξίωση, για το δικαίωμα να έχουν λόγο στις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή και το μέλλον τους, για τη Δημοκρατία, Ελευθερία και Ειρήνη. Από τότε η 8 Μάρτη είναι μια επέτειος - σύμβολο των αγώνων, των θυσιών, αλλά και των κατακτήσεων όλων των γυναικών του κόσμου.Η βιομηχανική επανάσταση, που στηρίχτηκε κατά πολύ στις γυναίκες (και τα παιδιά), ως φτηνότερη εργατική δύναμη, έφερε μαζί της το συνδικαλισμό και τις απεργίες. Έτσι η γυναίκα άρχισε να συνειδητοποιεί τη διττή φύση της ανισοτιμίας της: την ταξική (γυναίκα - εργασία, αμοιβή / εργοδοσία) και τη φυλετική (γυναίκα - άνδρας).Για να αποκτήσει την ισότιμη θέση που της ανήκει στην κοινωνία πρέπει να λύσει και τα δυο αυτά δεσμά της. Όποιος παραβλέπει τη μια πλευρά ακολουθεί λαθεμένες πρακτικές για τη λύση του γυναικείου ζητήματος. Έτσι εξηγείται και η αναποτελεσματικότητα του νεοφεμινιστικού κινήματος τις προηγούμενες 10ετίες, που ανέδειξε μόνο τη φυλετική πλευρά του θέματος. Από την άλλη αν σταθούμε μόνο στην ταξική φύση της γυναικείας εκμετάλλευσης και αγνοήσουμε τις φυλετικές διακρίσεις, που έχουν να κάνουν με το εποικοδόμημα της ανθρώπινης συνείδησης, με αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες σε πολιτισμούς και θρησκείες, και που στηρίζουν τη φιλοσοφία τους σε πατριαρχικές δομές της κοινωνίας, είναι σαν να αμφισβητούμε την αναγκαιότητα ύπαρξης του γυναικείου κινήματος.Η οργανωμένη όμως πάλη των γυναικών, μέσα από τους συλλόγους τους, κατέγραψε σπουδαίες κατακτήσεις για τα οικογενειακά, τα κοινωνικά, τα πολιτιστικά δικαιώματα των γυναικών (αρκεί να θυμηθούμε ότι η γυναίκα δεν είχε δικαίωμα εργασίας χωρίς την υπογραφή του συζύγου, δεν δικαιούτο βιβλιάριο τραπέζης στο όνομά της, δεν είχε πρόσβαση στη μόρφωση, δεν συμμετείχε σε αθλητικούς αγώνες, δεν είχε ψήφο!!! - είχε όμως μικρότερο μεροκάματο για την ίδια εργασία! Αυτές τις κατακτήσεις (κι άλλες πολλές), που θεωρούνται σήμερα αυτονόητες, (δεν είναι όμως), η νέα γυναίκα κινείται, ζει και ωριμάζει σ' ένα κλίμα πλαστής ισότητας σε όλα τα επίπεδα της ζωής της. Και δυστυχώς - αν δεν κατανοήσει το πραγματικό περιεχόμενο της ισοτιμίας της - θα «άγεται και θα φέρεται» από ιδεολογήματα, πρότυπα και παραφιλολογίες, που έχουν σκοπό να την κρατήσουν ευέλικτο και φτηνό εργατικό δυναμικό, σεξουαλικό αντικείμενο, τεκνοποιητική μηχανή, με χειραγωγημένη συνείδηση, με μικρές ή καθόλου αντιστάσεις, και προπαντός μακριά από κινήματα και διεκδικητικούς αγώνες. Έτσι θα παίζει στην οικονομία το μπαλαντέρ, ανάλογα με τις ανάγκες του κεφαλαίου, το οποίο τις γυναίκες ρίχνει πρώτες στην ανεργία, πρώτες στη μερική απασχόληση, στη μερική αμοιβή, στη μερική... ζωή.Η γυναίκα σήμερα όμως ξέρει ότι η εργασία δεν είναι μόνο χαρά, αλλά πρωταρχικός παράγοντας, το οξυγόνο, για να προχωρήσει η ισοτιμία της. Μέσα από την εργασία αποκτάει η γυναίκα την οικονομική της ανεξαρτησία και τη χειραφέτησή της. Αντίθετα η ανεργία, εκτός του ότι οδηγεί σε χαμηλότερο μεροκάματο για όλους, σε εντατικοποίηση της δουλειάς, σε κατάργηση ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων, σε χτύπημα του συνδικαλισμού, σε πολιτική ομηρία, για τις γυναίκες. Ειδικά έχει και πρόσθετες ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις:απώλεια αυτοπεποίθησης (ό,τι πιο πρόσφορο για μεγαλύτερη εκμετάλλευση κι επιστροφή στα του «οίκου»)ανασφάλεια, συμβιβασμό και αποδοχή των αντεργατικών μέτρων (συμβόλαιο μη τεκνοποίησης για ένα χρονικό διάστημα, δουλειά χωρίς ένσημα, δουλειά χωρίς αμοιβή για μια συστατική επιστολή, κ.ά.)εξάρτηση (για το σύστημα βολικός ο κόσμος των παραισθήσεων παρά ο δρόμος του αγώνα)βία και κακοποίηση (ακραία φυλετική διάκριση για την πιο βάρβαρη εκμετάλλευση)πορνεία (εναλλακτική πρόταση στις νέες άνεργες) (Γερμανίδα πτυχιούχος 25χρονη άνεργη έχασε το επίδομα ανεργίας όταν αρνήθηκε τη θέση που της προτάθηκε από τον αντίστοιχο ΟΑΕΔ σε ...οίκο ανοχής!)Έτσι το όλο σύστημα κρατάει «δεύτερη» τη γυναίκα και για να καρπώνεται μεγαλύτερο κέρδος από την εργασιακή της δύναμη και για να την χειραγωγεί ευκολότερα πατώντας στην από αιώνες συντηρητική γυναικεία συνείδηση, στην οποία επενδύουν όλοι οι ιδεολογικοί μηχανισμοί. Κομβικό σημείο είναι η βιολογική επιταγή της μητρότητας.Τι απομένει επομένως για την κάθε γυναίκα (εργαζόμενη και άνεργη) από το να αντισταθεί στην πολιτική των αναδιαρθρώσεων στον τομέα της εργασίας και της παιδείας; Κι αυτό γίνεται στο βαθμό που η καθεμία έχει κατανοήσει ότι είναι δικαίωμα ζωής η σταθερή δουλειά με όλα τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα που συνεπάγεται. Είναι δικαίωμα ζωής ο ελεύθερος χρόνος να τον διευθετεί η γυναίκα στην οικογενειακή, πολιτιστική, κοινωνική ή πολιτική ζωή.Να κτίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις, τον έρωτα, πάνω στην αλληλοεκτίμηση, αλληλοσεβασμό, την αμοιβαία κατανόηση χωρίς το άγχος να αρέσει μόνο ως σεξουαλικό αντικείμενο.Να γεννά, να μορφώνει και να ανατρέφει παιδιά σε σύστημα υγείας, παιδείας και πρόνοιας, νιώθοντας την αναγνώριση της πολιτείας γι' αυτή τη σημαντική από τη φύση αποστολή της.Κόντρα λοιπόν στο πισωγύρισμα αυτό το μήνυμα στέλνει η 8 Μάρτη κι όχι της γυναικοπαρέας στην ταβέρνα εξομοιώνοντας τη μέρα με εκείνη του Βαλεντίνου ή της Αποκρεάς.
Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009
Παπαρήγα και Ιωσήφ
18Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΚΕ ΕΠΑΝΕΞΕΛΕΓΗ Η ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ «ΑΠΟΣΤΑΛΙΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ
Ψήφισαν Αλέκα και Ιωσήφ
Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ
Η Αλέκα Παπαρήγα επανεξελέγη γενική γραμματέας και το ΚΚΕ επισημοποίησε τη «στροφή» του προς τον σταλινισμό.
Και τα δυο είναι αποτέλεσμα του 18ου συνεδρίου του κόμματος, το οποίο ολοκληρώθηκε το Σάββατο με πλήρη κυριαρχία της σημερινής ηγετικής ομάδας, αν και δεν έγινε γνωστό πόσοι καταψήφισαν την κ. Παπαρήγα και πόσοι τα κείμενα που τέθηκαν σε ψηφοφορία.Η επανεκλογή της κ. Παπαρήγα έγινε γνωστή από το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ με μια ανακοίνωση 22 λέξεων: «Στην πρώτη της συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή, που ψηφίστηκε από το 18ο συνέδριο, εξέλεξε Γενική Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής την Αλέκα Παπαρήγα».Είναι η 6η φορά που εκλέγεται στην ανώτατη κομματική θέση. Για πρώτη φορά είχε εκλεγεί το 1991 με 57 ψήφους, έναντι 51 του τότε αντιπάλου της Γιάννη Δραγασάκη. Οπως συνηθίζει, το ΚΚΕ δεν ανακοίνωσε λεπτομέρειες για την ψηφοφορία. Σύμφωνα με πληροφορίες, η εκλογή της κ. Παπαρήγα δεν ήταν ομόφωνη, αλλά ήταν άνετη.Το Σάββατο ολοκληρώθηκαν η συζήτηση και η ψηφοφορία για το επίμαχο δεύτερο θέμα του συνεδρίου με τον γενικό τίτλο «Εκτιμήσεις και συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα - η αντίληψη του ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό». Η ανακοίνωση του ΚΚΕ χαρακτηρίζει το θέμα «σύνθετο και ιδιαιίτερα δύσκολο» και τη συζήτηση που έγινε «πλούσια και ώριμη».Το κείμενο αυτό είχε προκαλέσει αίσθηση όταν δόθηκε στη δημοσιότητα, καθώς θεωρήθηκε απόπειρα «αποκατάστασης» της περιόδου του Στάλιν στη Σοβιετική Ενωση, γεγονός που είχε οδηγήσει και σε αντιδράσεις επιφανών στελεχών της ευρύτερης Αριστεράς με κείμενά τους, στα οποία είχαν απαντήσει στελέχη του ΚΚΕ από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη».Επίκεντρο αυτής της διαπάλης είναι το 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης (1956), στο οποίο ο τότε ηγέτης της Ενωσης Νικίτα Χρουστσόφ προχώρησε στη λεγόμενη «αποσταλινοποίηση». Το ΚΚΕ θεωρεί -όπως αναφέρεται στο κείμενο που υπερψηφίστηκε- ότι το συνέδριο εκείνο «αποτέλεσε στροφή προς τα πίσω» και «ανέτρεψε την πορεία σοσιαλιστικής οικοδόμησης». Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται επίσης ότι: «Με το 20ό συνέδριο ανακόπηκε η δυναμική της σοσιαλιστικής πορείας, ενισχύθηκαν αντί να αμβλυνθούν οι κοινωνικές ανισότητες και διαφορές, η διαδικασία αναχαίτισης της επέκτασης και εμβάθυνσης των σοσιαλιστικών σχέσεων ενίσχυσε τα στοιχεία και τη δυνατότητα ανατροπής της σοσιαλιστικής οικοδόμησης». Η θέση αυτή του ΚΚΕ ερμηνεύτηκε ως «αποκατάσταση» του Στάλιν και ως δικαίωση των διώξεων και εγκλημάτων που έγιναν την περίοδο αυτή σε βάρος χιλιάδων αντιπάλων του.Τις επόμενες ημέρες το ΚΚΕ θα δώσει στη δημοσιότητα ένα κείμενο-απόφαση για τα δύο θέματα που συζήτησαν τα στελέχη του. Αναμένεται επίσης να δοθούν τα ονόματα των μελών της Κεντρικής Επιτροπής υπό τη νέα της σύνθεση. Από αυτά θα φανεί εάν το κόμμα προχώρησε στην ανανέωση της σύνθεσης ενός κορυφαίου οργάνου ή εάν διατήρησε την ομάδα των ανθρώπων που τηρούν την ίδια γραμμή στο κόμμα εδώ και πολλά χρόνια.
tsath@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/02/2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)