ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ ΚΡΑΤΟΣ ΛΙΓΟΣΤΟ, Σ΄ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟ,
ΕΚΑΤΟ ΝΑ ΕΞΟΔΕΥΕΙ, ΚΑΙ ΠΕΝΗΝΤΑ ΝΑ ΜΑΖΕΥΕΙ?
ΝΑ ΤΡΕΦΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΡΓΟΥΣ, Ν΄ΑΧΕΙ ΕΦΤΑ ΠΡΟΘΥΠΟΥΡΓΟΥΣ
ΤΑΜΕΙΟ ΔΙΧΩΣ ΧΡΗΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΔΟΞΗΣ ΤΟΣΑ ΜΝΗΜΑΤΑ?
Ν΄ΑΧΕΙ ΚΛΗΤΗΡΕΣ ΓΙΑ ΦΡΟΥΡΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΚΛΕΒΟΥΝ ΦΑΝΕΡΑ,
ΚΙ ΕΝΩ ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΚΛΕΒΟΥΝΕ, ΤΟΝ ΚΛΕΦΤΗ ΝΑ ΓΥΡΕΥΟΥΝΕ?
ΟΛΑ Σ΄ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ ΜΑΣΚΑΡΕΥΤΗΚΑΝ, ΟΝΕΙΡΑΤΑ, ΕΛΠΙΔΕΣ, ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΙ,
ΟΙ ΜΟΥΡΕΣ ΜΑΣ ΜΟΥΤΣΟΥΝΕΣ ΕΓΙΝΗΚΑΝ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΜΕ ΤΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΝΤΡΟΠΗ.
ΣΠΑΘΙ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, ΜΥΑΛΟ ΞΕΦΤΕΡΙ, ΚΑΤΙ ΜΙΣΟΜΑΘΕ, ΚΙ΄ΟΛΑ ΤΑ ΞΕΡΕΙ.
ΚΙ ΑΠΟ ΠΡΟΣΠΑΠΠΟΥ, ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΠΠΟΥ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΠΟΥΦΟΣ ΚΑΙ ΑΛΕΠΟΥ.
ΘΕΛΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ, ΝΑ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΙΟ,
ΣΤΑ ΔΥΟ ΦΟΡΩΝΤΑΣ, ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΠΟΥ ΧΕΙ, ΣΤΟ΄ΝΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙ, ΣΤ΄ΑΛΛΟ ΤΣΑΡΟΥΧΙ.
ΣΟΥΛΟΥΠΙ, ΜΠΟΪ , ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟ,
ΥΦΟΣ ΤΟΥ ΓΟΗ, ΨΕΥΤΟΜΟΙΡΑΙΟ.
ΛΙΓΟ ΚΑΤΣΟΥΦΗΣ, ΛΙΓΟ ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ,
ΛΙΓΟ ΜΑΓΚΟΥΦΗΣ, ΛΙΓΟ ΜΟΥΡΝΤΑΡΗΣ.
ΚΑΙ ΨΩΜΟΤΥΡΙ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΦΕ,
ΤΟ ΔΕ ΒΑΡΥΕΣΑΙ, ΚΙΩΧ ΑΔΕΡΦΕ.
ΩΣΑΝ ΠΟΛΙΤΗΣ, ΣΚΥΦΤΟΣ ΡΑΓΙΑΣ,
ΣΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΠΟΣΤΟ, ΔΕΡΒΕΝ ΑΓΑΣ.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ,
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Ω ΕΛΛΑΣ ΗΡΩΩΝ ΧΩΡΑ,
ΤΙ ΓΑΪΔΑΡΟΥΣ, ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΩΡΑ.!!!
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ, 1853 - 1919
Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011
Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011
Ημερομηνία δημοσίευσης: 11/09/2011
Του Δημήτρη Παπαδημούλη
Απλή αναλογική και συσπείρωση του ευρύτερου χώρου της αριστεράς και της οικολογίας
Όλοι συνειδητοποιούν ότι λειτουργούμε με τεχνητή υποστήριξη και υπό σκληρή κηδεμονία, γεγονός που μαρτυρά και τη χρεωκοπία ενός ολόκληρου πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης που εφαρμόστηκε για δεκαετίες και αφορά κυρίως τα δύο κόμματα εξουσίας. Πηγή των προβλημάτων που επιδεινώνονται είναι η αποδεδειγμένη αποτυχημένη συνταγή του Μνημονίου με ευθύνη και της τρόικας και της κυβέρνησης, αλλά και ο «μάγειρας» που ετοιμάζει αυτή τη συνταγή, δηλαδή η κυβέρνηση, που επιδεικνύει μια εξαιρετική διαχειριστική ανικανότητα. Έτσι εξηγείται η απόλυτη και γρήγορη πτώση του ΠΑΣΟΚ, όπως αποδεικνύεται και από τις δημοσκοπήσεις.
Βρισκόμαστε σε τέλος εποχής. Η διάδοχη κατάσταση δεν έχει διαμορφωθεί. Η αδιευκρίνιστη ψήφος εκφράζει ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα ανασφάλειας, δυσπιστίας, αβεβαιότητας για το αύριο. Το ζητούμενο είναι πώς θα εξασφαλιστεί μια νέα διέξοδος, διότι με την παρούσα κρίση δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο κόσμος θα κινηθεί προς τα αριστερά. Μετά το κραχ το ʼ29, στην Αμερική ήρθε ο Ρούσβελτ και το New Deal, που ήταν η αμερικανική «σοσιαλδημοκρατία», αλλά στη Γερμανία ήρθε ο Χίτλερ, στην Ισπανία ο εμφύλιος και μετά ο Φράνκο και στην Ιταλία ο Μουσολίνι.
Το χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα, με δεδομένη την αποτυχία των μονοκομματικών κυβερνήσεων, πρέπει να αλλάξει τον εκλογικό νόμο και να φέρει την απλή αναλογική με πλήρη αντιστοιχία ψήφων και εδρών. Αυτό μπορεί να ισχύσει στις επόμενες εκλογές εάν Παπανδρέου και Σαμαράς συμφωνήσουν, αν και αρκεί και μόνο ο Παπανδρέου με τη συμφωνία της ελάσσονος αντιπολίτευσης που είναι υπέρ της απλής αναλογικής.
Αυτό θα υποχρεώσει τους πάντες να αποκτήσουν κουλτούρα συνεργασίας με βάση συγκεκριμένο πρόγραμμα, κάτι που γίνεται στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες και θα δώσει τη δυνατότητα στον ελληνικό λαό να υποδείξει αυτός την κατεύθυνση των συνεργασιών με την ψήφο του.Ορισμένοι λανσάρουν με πολύ έντονο τρόπο τα σενάρια συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. ως λύση στο πρόβλημα. Πώς αθροίζοντας δύο αποτυχίες θα δημιουργήσουν μια θριαμβευτική επιτυχία; Αν αυτό θεωρούν ως λύση, πρέπει να το πουν και στον ελληνικό λαό ζητώντας την έγκρισή του με εκλογές. Η κοροϊδία και η εξαπάτηση έχει και όρια. Οτιδήποτε άλλο είναι αλλοίωση της λαϊκής ετυμηγορίας.
Για τον ΣΥΝ και την πολιτική συμμαχία μας, τον ΣΥΡΙΖΑ, ασφαλώς και δεν μπορούμε να νιώθουμε ικανοποίηση με το 5-6% που μας δίνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Πρόκειται για ποσοστό χαμηλότερο απ' αυτό που μπορούμε και που θα περίμενε κανείς ειδικά σʼ αυτήν τη χρονική συγκυρία.
Ο βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι υπάρχει μια πολυδιάσπαση της αριστεράς και μια παρατεινόμενη αδυναμία της να ενωθεί γύρω από συγκεκριμένους και εφικτούς στόχους προβάλλοντας απέναντι στη συστηματική αποτυχία του δικομματισμού, μια προοδευτική εναλλακτική λύση, ικανή να διεκδικήσει έναν ισχυρότερο ρόλο στα πράγματα. Αυτό είναι η μεγάλη πρόκληση. Μια αριστερά που προτείνει, που διεκδικεί, που επιβάλλει και που κερδίζει.
Χρειάζεται μια κοινή πλατφόρμα και μια πλατιά, δημοκρατική, αντι-νεοφιλελεύθερη συμμαχία με όπλα ρεαλιστικές και εφικτές λύσεις που δίνουν λύσεις στα προβλήματα της κρίσης. Μια τέτοια συμμαχία θα μπορούσε να περιλαμβάνει: Οικολόγους Πράσινους, Δημοκρατική Αριστερά, το κόμμα Δημαρά, τους διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ αλλά και μικρότερες δυνάμεις. Η αυτοεξαίρεση του ΚΚΕ δεν θα πρέπει να εμποδίσει και τους υπολοίπους να συγκροτήσουν ένα τέτοιο πλατύ μέτωπο.
Αφού χάσαμε μαζί με χιλιάδες άλλους τη μάχη να μην διασπαστεί ο ΣΥΝ, γιατί σήμερα ο ενωμένος ΣΥΝ θα έπαιρνε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά επιμένουμε στην δημιουργία μιας πλατιάς αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής συμμαχίας. Ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του το Σάββατο στη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε υπέρ αυτής της ιδέας. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί ο καλός μου σύντροφος και φίλος Φώτης Κουβέλης βρίσκει ότι μπορεί να συζητάει εκλογική συνεργασία με τον κ. Δημαρά και όχι με τον ΣΥΝ. Το κόμμα που συνίδρυσε και υπήρξε εξέχον στέλεχός του για 20 και πλέον χρόνια.
Ο κόσμος της αριστεράς μάς «τραβάει από το μανίκι» να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν έχουν ψηφίσει ποτέ αριστερά και λένε: «Τι περιμένετε; Ενωθείτε γύρω από πέντε συγκεκριμένα πράγματα και προσφέρετε λύσεις», για να βρούμε κι εμείς διέξοδο.
Του Δημήτρη Παπαδημούλη
Απλή αναλογική και συσπείρωση του ευρύτερου χώρου της αριστεράς και της οικολογίας
Όλοι συνειδητοποιούν ότι λειτουργούμε με τεχνητή υποστήριξη και υπό σκληρή κηδεμονία, γεγονός που μαρτυρά και τη χρεωκοπία ενός ολόκληρου πολιτικού μοντέλου διακυβέρνησης που εφαρμόστηκε για δεκαετίες και αφορά κυρίως τα δύο κόμματα εξουσίας. Πηγή των προβλημάτων που επιδεινώνονται είναι η αποδεδειγμένη αποτυχημένη συνταγή του Μνημονίου με ευθύνη και της τρόικας και της κυβέρνησης, αλλά και ο «μάγειρας» που ετοιμάζει αυτή τη συνταγή, δηλαδή η κυβέρνηση, που επιδεικνύει μια εξαιρετική διαχειριστική ανικανότητα. Έτσι εξηγείται η απόλυτη και γρήγορη πτώση του ΠΑΣΟΚ, όπως αποδεικνύεται και από τις δημοσκοπήσεις.
Βρισκόμαστε σε τέλος εποχής. Η διάδοχη κατάσταση δεν έχει διαμορφωθεί. Η αδιευκρίνιστη ψήφος εκφράζει ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα ανασφάλειας, δυσπιστίας, αβεβαιότητας για το αύριο. Το ζητούμενο είναι πώς θα εξασφαλιστεί μια νέα διέξοδος, διότι με την παρούσα κρίση δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο κόσμος θα κινηθεί προς τα αριστερά. Μετά το κραχ το ʼ29, στην Αμερική ήρθε ο Ρούσβελτ και το New Deal, που ήταν η αμερικανική «σοσιαλδημοκρατία», αλλά στη Γερμανία ήρθε ο Χίτλερ, στην Ισπανία ο εμφύλιος και μετά ο Φράνκο και στην Ιταλία ο Μουσολίνι.
Το χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα, με δεδομένη την αποτυχία των μονοκομματικών κυβερνήσεων, πρέπει να αλλάξει τον εκλογικό νόμο και να φέρει την απλή αναλογική με πλήρη αντιστοιχία ψήφων και εδρών. Αυτό μπορεί να ισχύσει στις επόμενες εκλογές εάν Παπανδρέου και Σαμαράς συμφωνήσουν, αν και αρκεί και μόνο ο Παπανδρέου με τη συμφωνία της ελάσσονος αντιπολίτευσης που είναι υπέρ της απλής αναλογικής.
Αυτό θα υποχρεώσει τους πάντες να αποκτήσουν κουλτούρα συνεργασίας με βάση συγκεκριμένο πρόγραμμα, κάτι που γίνεται στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες και θα δώσει τη δυνατότητα στον ελληνικό λαό να υποδείξει αυτός την κατεύθυνση των συνεργασιών με την ψήφο του.Ορισμένοι λανσάρουν με πολύ έντονο τρόπο τα σενάρια συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. ως λύση στο πρόβλημα. Πώς αθροίζοντας δύο αποτυχίες θα δημιουργήσουν μια θριαμβευτική επιτυχία; Αν αυτό θεωρούν ως λύση, πρέπει να το πουν και στον ελληνικό λαό ζητώντας την έγκρισή του με εκλογές. Η κοροϊδία και η εξαπάτηση έχει και όρια. Οτιδήποτε άλλο είναι αλλοίωση της λαϊκής ετυμηγορίας.
Για τον ΣΥΝ και την πολιτική συμμαχία μας, τον ΣΥΡΙΖΑ, ασφαλώς και δεν μπορούμε να νιώθουμε ικανοποίηση με το 5-6% που μας δίνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις. Πρόκειται για ποσοστό χαμηλότερο απ' αυτό που μπορούμε και που θα περίμενε κανείς ειδικά σʼ αυτήν τη χρονική συγκυρία.
Ο βασικός λόγος που συμβαίνει αυτό είναι ότι υπάρχει μια πολυδιάσπαση της αριστεράς και μια παρατεινόμενη αδυναμία της να ενωθεί γύρω από συγκεκριμένους και εφικτούς στόχους προβάλλοντας απέναντι στη συστηματική αποτυχία του δικομματισμού, μια προοδευτική εναλλακτική λύση, ικανή να διεκδικήσει έναν ισχυρότερο ρόλο στα πράγματα. Αυτό είναι η μεγάλη πρόκληση. Μια αριστερά που προτείνει, που διεκδικεί, που επιβάλλει και που κερδίζει.
Χρειάζεται μια κοινή πλατφόρμα και μια πλατιά, δημοκρατική, αντι-νεοφιλελεύθερη συμμαχία με όπλα ρεαλιστικές και εφικτές λύσεις που δίνουν λύσεις στα προβλήματα της κρίσης. Μια τέτοια συμμαχία θα μπορούσε να περιλαμβάνει: Οικολόγους Πράσινους, Δημοκρατική Αριστερά, το κόμμα Δημαρά, τους διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ αλλά και μικρότερες δυνάμεις. Η αυτοεξαίρεση του ΚΚΕ δεν θα πρέπει να εμποδίσει και τους υπολοίπους να συγκροτήσουν ένα τέτοιο πλατύ μέτωπο.
Αφού χάσαμε μαζί με χιλιάδες άλλους τη μάχη να μην διασπαστεί ο ΣΥΝ, γιατί σήμερα ο ενωμένος ΣΥΝ θα έπαιρνε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά επιμένουμε στην δημιουργία μιας πλατιάς αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής συμμαχίας. Ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του το Σάββατο στη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε υπέρ αυτής της ιδέας. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί ο καλός μου σύντροφος και φίλος Φώτης Κουβέλης βρίσκει ότι μπορεί να συζητάει εκλογική συνεργασία με τον κ. Δημαρά και όχι με τον ΣΥΝ. Το κόμμα που συνίδρυσε και υπήρξε εξέχον στέλεχός του για 20 και πλέον χρόνια.
Ο κόσμος της αριστεράς μάς «τραβάει από το μανίκι» να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν έχουν ψηφίσει ποτέ αριστερά και λένε: «Τι περιμένετε; Ενωθείτε γύρω από πέντε συγκεκριμένα πράγματα και προσφέρετε λύσεις», για να βρούμε κι εμείς διέξοδο.
Τρίτη 28 Ιουνίου 2011
«Ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό, και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ
» Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.
» Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.
» Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το 'Καλημέρα Ήλιε' στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.
» Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.
» Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».
Μυρσίνη Λοΐζου
» Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.
» Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.
» Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το 'Καλημέρα Ήλιε' στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.
» Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.
» Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».
Μυρσίνη Λοΐζου
Τρίτη 24 Μαΐου 2011
Τρίτη 3 Μαΐου 2011
Καλό σου ταξίδι καλέ μας άνθρωπε
03/05/2011
Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, για τον θάνατο του Θανάση Βέγγου
Η Ελλάδα έχασε τον καλό της άνθρωπο.
Ο Θανάσης Βέγγος ήταν το πρόσωπο που μπόρεσε στη ζωή, στο σανίδι και στο πανί να αποδώσει με τον πιο αληθινό τρόπο την ελληνική κοινωνία και την πολυτάραχη ιστορία των τελευταίων δεκαετιών.
Βιοπαλαιστής και Μακρονησιώτης, αυτοδίδακτος και σπουδαίος ηθοποιός, σεμνός και ευγενής, ήταν η χαρακτηριστικότερη μορφή του λαϊκού πολιτισμού και της κουλτούρας.
Δεν είναι τυχαίο που αγαπήθηκε τόσο πολύ από όλες τις γενιές που είχαν την τιμή να παρακολουθήσουν την πορεία και το έργο του.
Όλοι και όλες μας είμαστε τυχεροί που υπήρξε και περπάτησε δίπλα μας.
Καλό ταξίδι Θανάση μας.
To Γραφείο Τύπου
Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, για τον θάνατο του Θανάση Βέγγου
Η Ελλάδα έχασε τον καλό της άνθρωπο.
Ο Θανάσης Βέγγος ήταν το πρόσωπο που μπόρεσε στη ζωή, στο σανίδι και στο πανί να αποδώσει με τον πιο αληθινό τρόπο την ελληνική κοινωνία και την πολυτάραχη ιστορία των τελευταίων δεκαετιών.
Βιοπαλαιστής και Μακρονησιώτης, αυτοδίδακτος και σπουδαίος ηθοποιός, σεμνός και ευγενής, ήταν η χαρακτηριστικότερη μορφή του λαϊκού πολιτισμού και της κουλτούρας.
Δεν είναι τυχαίο που αγαπήθηκε τόσο πολύ από όλες τις γενιές που είχαν την τιμή να παρακολουθήσουν την πορεία και το έργο του.
Όλοι και όλες μας είμαστε τυχεροί που υπήρξε και περπάτησε δίπλα μας.
Καλό ταξίδι Θανάση μας.
To Γραφείο Τύπου
Δευτέρα 25 Απριλίου 2011
ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ....
Σακούλα στο πρόσωπο και... άλλα!
Ποιος είπε ότι τελείωσαν τα βασανιστήρια; Και ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το εξπρές του μεσονυχτίου δεν συνεχίζει εν έτη 2011 το θλιβερό του δρόμο; Η ιστορία που θα διηγηθούμε, αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο.
Όλα άρχισαν στις 13 Απριλίου, όταν άντρες του Λιμενικού στον Πειραιά συνέλαβαν 20χρονη Ρουμάνα, η οποία είχε στην κατοχή της ποσότητα ινδικής κάνναβης. Η συνέχεια γνωστή: ανάκριση, απολογία, προφυλάκιση... Ίσως να μην είχε ιδιαίτερη αξία η αναφορά μας στο γεγονός αν δεν είχαν μεσολαβήσει απίστευτες βιαιότητες κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Όχι ότι είναι η πρώτη φορά που οι κρατούμενοι, ιδίως οι κρατούμενες, υφίστανται βασανιστήρια, απλώς δύσκολα προκύπτουν καταγγελίες. Αλλά ας έρθουμε στα γεγονότα, όπως τα περιγράφει στην κατάθεσή της η 20χρονη.
“...Στο Λιμενικό το δήλωσα από την αρχή, αλλά άρχισαν να με χαστουκίζουν. Με ρωτούσαν στα ελληνικά αλλά εγώ δεν καταλάβαινα. Τους είπα στα αγγλικά ότι δεν καταλαβαίνω καλά τα ελληνικά. Βρήκαν πάνω μου ένα βιβλιαράκι με εκφράσεις ελληνικών από τα ρουμανικά. Εκεί ήταν σημειωμένο το “δεν καταλαβαίνω ελληνικά” και συνέχισαν να με χτυπούν χειρότερα (...) Στο Λιμενικό με χτύπησαν άσχημα ιδίως στα χέρια. Τις χειροπέδες μου τις γύρισαν με τα χέρια πίσω και μου έβαλαν σακούλες στο πρόσωπο. Αυτό επαναλήφθηκε δύο φορές με τη σακούλα στο στόμα. Μετά ένας από αυτούς με πήγε σε ένα δωμάτιο, μόνον εγώ και αυτός και άρχισε να με ψαχουλεύει, να με πειράζει στο στήθος και λοιπά. Μετά άρχισε να με δέρνει. Ήρθαν και οι άλλοι μετά. Με ρωτούσαν συνεχώς: “θέλεις πίπα;” “σου αρέσει η πίπα;” Στο πίσω μέρος του ποδιού μου έχω ένα μεγάλο σημάδι. Δεν ξέρω με τι με λαβώσανε. Έχασα τις αισθήσεις μου τρεις φορές. Ένας με κλώτσησε στον πισινό και γενικά δεν ήξερα τι μου γινόταν (...)
Η κοπέλα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού.
Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, καταγγέλλει την απάνθρωπη συμπεριφορά των αντρών του Λιμενικού, τα στοιχεία των οποίων εύκολα μπορούν να προκύψουν από την ώρα σύλληψης και παραμονής της νεαρής στο ανακριτικό λιμενικό γραφείο. Καλούμε το υπουργείο Δικαιοσύνης να πάρει άμεσα θέση, ελπίζοντας ότι η υπόθεση δεν θα μπει στα συρτάρια. Από μας, τουλάχιστον, θα υπάρχει συνέχεια.
Ποιος είπε ότι τελείωσαν τα βασανιστήρια; Και ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το εξπρές του μεσονυχτίου δεν συνεχίζει εν έτη 2011 το θλιβερό του δρόμο; Η ιστορία που θα διηγηθούμε, αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο.
Όλα άρχισαν στις 13 Απριλίου, όταν άντρες του Λιμενικού στον Πειραιά συνέλαβαν 20χρονη Ρουμάνα, η οποία είχε στην κατοχή της ποσότητα ινδικής κάνναβης. Η συνέχεια γνωστή: ανάκριση, απολογία, προφυλάκιση... Ίσως να μην είχε ιδιαίτερη αξία η αναφορά μας στο γεγονός αν δεν είχαν μεσολαβήσει απίστευτες βιαιότητες κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Όχι ότι είναι η πρώτη φορά που οι κρατούμενοι, ιδίως οι κρατούμενες, υφίστανται βασανιστήρια, απλώς δύσκολα προκύπτουν καταγγελίες. Αλλά ας έρθουμε στα γεγονότα, όπως τα περιγράφει στην κατάθεσή της η 20χρονη.
“...Στο Λιμενικό το δήλωσα από την αρχή, αλλά άρχισαν να με χαστουκίζουν. Με ρωτούσαν στα ελληνικά αλλά εγώ δεν καταλάβαινα. Τους είπα στα αγγλικά ότι δεν καταλαβαίνω καλά τα ελληνικά. Βρήκαν πάνω μου ένα βιβλιαράκι με εκφράσεις ελληνικών από τα ρουμανικά. Εκεί ήταν σημειωμένο το “δεν καταλαβαίνω ελληνικά” και συνέχισαν να με χτυπούν χειρότερα (...) Στο Λιμενικό με χτύπησαν άσχημα ιδίως στα χέρια. Τις χειροπέδες μου τις γύρισαν με τα χέρια πίσω και μου έβαλαν σακούλες στο πρόσωπο. Αυτό επαναλήφθηκε δύο φορές με τη σακούλα στο στόμα. Μετά ένας από αυτούς με πήγε σε ένα δωμάτιο, μόνον εγώ και αυτός και άρχισε να με ψαχουλεύει, να με πειράζει στο στήθος και λοιπά. Μετά άρχισε να με δέρνει. Ήρθαν και οι άλλοι μετά. Με ρωτούσαν συνεχώς: “θέλεις πίπα;” “σου αρέσει η πίπα;” Στο πίσω μέρος του ποδιού μου έχω ένα μεγάλο σημάδι. Δεν ξέρω με τι με λαβώσανε. Έχασα τις αισθήσεις μου τρεις φορές. Ένας με κλώτσησε στον πισινό και γενικά δεν ήξερα τι μου γινόταν (...)
Η κοπέλα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού.
Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, καταγγέλλει την απάνθρωπη συμπεριφορά των αντρών του Λιμενικού, τα στοιχεία των οποίων εύκολα μπορούν να προκύψουν από την ώρα σύλληψης και παραμονής της νεαρής στο ανακριτικό λιμενικό γραφείο. Καλούμε το υπουργείο Δικαιοσύνης να πάρει άμεσα θέση, ελπίζοντας ότι η υπόθεση δεν θα μπει στα συρτάρια. Από μας, τουλάχιστον, θα υπάρχει συνέχεια.
Κυριακή 10 Απριλίου 2011
Ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και ο ΟΗΕ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/04/2011
Του Βασίλη Πριμικήρη*
Στα σύνορα της Ευρώπης έχουμε και πάλι πόλεμο, άσχετα αν ορισμένοι με απύθμενη υποκρισία τον ονομάζουν « ανθρωπιστική επέμβαση». Στον πόλεμο αυτό δυστυχώς συμμετέχει και η Ελλάδα διαθέτοντας τα λιμάνια της, τα αεροδρόμια της και φυσικά τον εναέριο χώρο της.
Στη Λιβύη συνεχίζονται ασταμάτητα οι βομβαρδισμοί. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που ξεκίνησαν οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και κλιμακώνουν σήμερα όλες οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας στο όνομα υποτίθεται της υπεράσπισης του άμαχου πληθυσμού όχι μόνο δεν σταμάτησε μια ανθρώπινη καταστροφή, έναν νέο βάρβαρο εμφύλιο πόλεμο, αλλά τον επέτειναν ακόμη περισσότερο.
Φυσικά, κανείς ορθολογικός και πολύ περισσότερο αριστερός και προοδευτικός άνθρωπος δεν μπορεί να υπερασπισθεί το καθεστώς Καντάφι ειδικότερα τα τελευταία δέκα χρόνια πορείας του. Όμως, θα ήταν τραγικό λάθος κάνοντας μηχανιστικές μεταφορές να μεταφέρουμε λαθεμένα, διαφορετικές πραγματικότητες από άλλες αραβικές χώρες όπου τον τελευταίο καιρό έχουμε λαϊκές εξεγέρσεις.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα και όπως πάντα η πολιτική υποκρισία δια μέσου της αλόγιστης προπαγάνδας πολλές φορές περισσεύει προκειμένου να δικαιολογηθούν παράνομες και ύπουλες ενέργειες. Τέτοιες είναι οι ενέργειες που δια μέσω πυρός και σιδήρου προσπαθούν να επιβάλουν τα ΝΑΤΟϊκά κοράκια για να εκμεταλλευθούν τον φυσικό πλούτο χωρών και λαών.
Οι παλιές αποικιοκρατικές λογικές επίσης δεν έχουν εξαλειφθεί και με την πρώτη ευκαιρία έρχονται στην επιφάνεια από τις χώρες εκείνες που υποτίθεται ότι έχουν ανεβασμένο τον δείκτη του «πολιτικού πολιτισμού τους» και στην κυριολεξία «σφάζονται» για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το θέμα, όμως, που πρέπει να απασχολήσει ιδιαίτερα όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους του κόσμου για την υπεράσπιση της ειρήνης και το διεθνές δίκαιο είναι άλλο. Είναι το τεκμήριο της νομιμότητας του ΟΗΕ να επιτρέπει με τη δική του σφραγίδα επεμβάσεις ιμπεριαλιστικές, που όχι μόνο δεν μπαίνουν σαν διαμεσολαβητής στις οποιεσδήποτε αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά το αντίθετο στέκονται με τον πιο άγριο τρόπο στο πλευρό της μιας πλευράς, της πλευράς εκείνης και μόνο που εξασφαλίζει τα δικά τους συμφέροντα και το βασικότερο καταλύουν αυθαίρετα κάθε μορφή εθνικής ανεξαρτησίας της οποιασδήποτε χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια ο ΟΗΕ έχει καταντήσει όργανο νομιμοποίησης και δικαιολόγησης επεμβάσεων ιμπεριαλιστικών και νεοαποικιοκρατικών σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Τα παραδείγματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας το ’99 και γενικότερα των Βαλκανίων, του Αφγανιστάν και σήμερα της Λιβύης είναι πολύ χαρακτηριστικά. Οι ομοιότητες είναι πολλές.
Ως γνωστό από το 1945 υπάρχει το άρθρο 43 του 7ου κεφ. του Καταστατικού του ΟΗΕ όπου καθαρά αποδέχεται ότι όλα τα μέλη του προκειμένου να συμβάλουν στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας αναλαμβάνουν να θέτουν στην διάθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας όποτε το ζητήσει με όρους ειδικών συμφωνιών ένοπλες δυνάμεις που θα παρεμβαίνουν αυτές και μόνο…. σε διάφορες επίμαχες περιοχές για να επιβάλουν την ειρήνη ( Κυανόκρανοι ).
Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο ΟΗΕ ποτέ δεν κατάφερε να έχει ένα δικό του αξιόμαχο στρατό επέμβασης για την επιβολή της ειρήνης σε αντιμαχόμενες πλευρές σε χώρες μέλη του. Ο ΟΗΕ δεν έκανε σχεδόν τίποτε όσες φορές είχαμε πραγματικές εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, γιατί απλά πολλές ισχυρές χώρες αρνήθηκαν να δώσουν στρατεύματά τους στον οργανισμό να επέμβει. Οι ίδιες αυτές χώρες όμως δεν δίστασαν να δώσουν την πλήρη στήριξη τους στο ΝΑΤΟ για να κάνει τις δικές του επεμβάσεις εξασφαλίζοντας τα οικονομικά συμφέροντα των Αμερικάνων, των ιμπεριαλιστικών και νεοαποικιοκρατικών δυνάμεων της Ε.Ε και φυσικά των δικών τους.
Στην πρόσφατη περίπτωση της Λιβύης διαπιστώνουμε ξεκάθαρα ότι για μια φορά ακόμα ο ΟΗΕ δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ενώ, πρώτα, θα έπρεπε βάσει και των άρθρων 40-41 του 7ου κεφ. του Καταστατικού του να επιδιώξει μια οποιανδήποτε διαμεσολάβηση μεταξύ των καθεστωτικών και αντικαθεστωτικών στη Λιβύη για την επιβολή της ειρήνης, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας και με τη συνένοχη αποχή της Κίνας και της Ρωσίας ο ΟΗΕ, χωρίς καμία διπλωματική προσπάθεια για ειρήνη, έδωσε το πρόσχημα τους Γάλλους και τους Εγγλέζους στην πρώτη φάση και το ΝΑΤΟ στο σύνολό του, σήμερα, στην προώθηση του πολέμου, των βομβαρδισμών που όσο «επιλεκτικοί» κι αν είναι εξαφανίζουν ανθρώπινες ζωές κύρια από τον άμαχο πληθυσμό.
Τελείως έξω από τις αρχές και το καταστατικό του, ο ΟΗΕ γίνεται ένας μηχανισμός νομιμοποίησης της πιο άγριας επέμβασης ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας μέλους του.
Η κατάσταση στη Λιβύη σήμερα θυμίζει αρκετά το Κόσσοβο του χθες.
Ο ΟΗΕ μη έχοντας δικές του δυνάμεις χρησιμοποιείται για άλλους σκοπούς πέρα και έξω από τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκε.
Ένας ΟΗΕ που χρησιμοποιεί θα μπορούσε να πει κανείς «ειδικούς ιδιωτικούς φρουρούς» για να επιβάλει την θέλησή του εκ των πραγμάτων είναι έρμαιο των «εταιρειών» που του παρέχουν τους ιδιωτικούς φρουρούς. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι όλοι σχεδόν οι επιθετικοί πόλεμοι των ΗΠΑ και των ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων έγιναν με την έγκριση ή την ανοχή του ΟΗΕ. Η επανεξέταση του ρόλου του ΟΗΕ σήμερα είναι θέμα μέγιστης σημασίας στην μάχη υπεράσπισης της παγκόσμιας ειρήνης.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/04/2011
Του Βασίλη Πριμικήρη*
Στα σύνορα της Ευρώπης έχουμε και πάλι πόλεμο, άσχετα αν ορισμένοι με απύθμενη υποκρισία τον ονομάζουν « ανθρωπιστική επέμβαση». Στον πόλεμο αυτό δυστυχώς συμμετέχει και η Ελλάδα διαθέτοντας τα λιμάνια της, τα αεροδρόμια της και φυσικά τον εναέριο χώρο της.
Στη Λιβύη συνεχίζονται ασταμάτητα οι βομβαρδισμοί. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που ξεκίνησαν οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και κλιμακώνουν σήμερα όλες οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας στο όνομα υποτίθεται της υπεράσπισης του άμαχου πληθυσμού όχι μόνο δεν σταμάτησε μια ανθρώπινη καταστροφή, έναν νέο βάρβαρο εμφύλιο πόλεμο, αλλά τον επέτειναν ακόμη περισσότερο.
Φυσικά, κανείς ορθολογικός και πολύ περισσότερο αριστερός και προοδευτικός άνθρωπος δεν μπορεί να υπερασπισθεί το καθεστώς Καντάφι ειδικότερα τα τελευταία δέκα χρόνια πορείας του. Όμως, θα ήταν τραγικό λάθος κάνοντας μηχανιστικές μεταφορές να μεταφέρουμε λαθεμένα, διαφορετικές πραγματικότητες από άλλες αραβικές χώρες όπου τον τελευταίο καιρό έχουμε λαϊκές εξεγέρσεις.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα και όπως πάντα η πολιτική υποκρισία δια μέσου της αλόγιστης προπαγάνδας πολλές φορές περισσεύει προκειμένου να δικαιολογηθούν παράνομες και ύπουλες ενέργειες. Τέτοιες είναι οι ενέργειες που δια μέσω πυρός και σιδήρου προσπαθούν να επιβάλουν τα ΝΑΤΟϊκά κοράκια για να εκμεταλλευθούν τον φυσικό πλούτο χωρών και λαών.
Οι παλιές αποικιοκρατικές λογικές επίσης δεν έχουν εξαλειφθεί και με την πρώτη ευκαιρία έρχονται στην επιφάνεια από τις χώρες εκείνες που υποτίθεται ότι έχουν ανεβασμένο τον δείκτη του «πολιτικού πολιτισμού τους» και στην κυριολεξία «σφάζονται» για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το θέμα, όμως, που πρέπει να απασχολήσει ιδιαίτερα όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους του κόσμου για την υπεράσπιση της ειρήνης και το διεθνές δίκαιο είναι άλλο. Είναι το τεκμήριο της νομιμότητας του ΟΗΕ να επιτρέπει με τη δική του σφραγίδα επεμβάσεις ιμπεριαλιστικές, που όχι μόνο δεν μπαίνουν σαν διαμεσολαβητής στις οποιεσδήποτε αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά το αντίθετο στέκονται με τον πιο άγριο τρόπο στο πλευρό της μιας πλευράς, της πλευράς εκείνης και μόνο που εξασφαλίζει τα δικά τους συμφέροντα και το βασικότερο καταλύουν αυθαίρετα κάθε μορφή εθνικής ανεξαρτησίας της οποιασδήποτε χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια ο ΟΗΕ έχει καταντήσει όργανο νομιμοποίησης και δικαιολόγησης επεμβάσεων ιμπεριαλιστικών και νεοαποικιοκρατικών σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Τα παραδείγματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας το ’99 και γενικότερα των Βαλκανίων, του Αφγανιστάν και σήμερα της Λιβύης είναι πολύ χαρακτηριστικά. Οι ομοιότητες είναι πολλές.
Ως γνωστό από το 1945 υπάρχει το άρθρο 43 του 7ου κεφ. του Καταστατικού του ΟΗΕ όπου καθαρά αποδέχεται ότι όλα τα μέλη του προκειμένου να συμβάλουν στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας αναλαμβάνουν να θέτουν στην διάθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας όποτε το ζητήσει με όρους ειδικών συμφωνιών ένοπλες δυνάμεις που θα παρεμβαίνουν αυτές και μόνο…. σε διάφορες επίμαχες περιοχές για να επιβάλουν την ειρήνη ( Κυανόκρανοι ).
Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο ΟΗΕ ποτέ δεν κατάφερε να έχει ένα δικό του αξιόμαχο στρατό επέμβασης για την επιβολή της ειρήνης σε αντιμαχόμενες πλευρές σε χώρες μέλη του. Ο ΟΗΕ δεν έκανε σχεδόν τίποτε όσες φορές είχαμε πραγματικές εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, γιατί απλά πολλές ισχυρές χώρες αρνήθηκαν να δώσουν στρατεύματά τους στον οργανισμό να επέμβει. Οι ίδιες αυτές χώρες όμως δεν δίστασαν να δώσουν την πλήρη στήριξη τους στο ΝΑΤΟ για να κάνει τις δικές του επεμβάσεις εξασφαλίζοντας τα οικονομικά συμφέροντα των Αμερικάνων, των ιμπεριαλιστικών και νεοαποικιοκρατικών δυνάμεων της Ε.Ε και φυσικά των δικών τους.
Στην πρόσφατη περίπτωση της Λιβύης διαπιστώνουμε ξεκάθαρα ότι για μια φορά ακόμα ο ΟΗΕ δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ενώ, πρώτα, θα έπρεπε βάσει και των άρθρων 40-41 του 7ου κεφ. του Καταστατικού του να επιδιώξει μια οποιανδήποτε διαμεσολάβηση μεταξύ των καθεστωτικών και αντικαθεστωτικών στη Λιβύη για την επιβολή της ειρήνης, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας και με τη συνένοχη αποχή της Κίνας και της Ρωσίας ο ΟΗΕ, χωρίς καμία διπλωματική προσπάθεια για ειρήνη, έδωσε το πρόσχημα τους Γάλλους και τους Εγγλέζους στην πρώτη φάση και το ΝΑΤΟ στο σύνολό του, σήμερα, στην προώθηση του πολέμου, των βομβαρδισμών που όσο «επιλεκτικοί» κι αν είναι εξαφανίζουν ανθρώπινες ζωές κύρια από τον άμαχο πληθυσμό.
Τελείως έξω από τις αρχές και το καταστατικό του, ο ΟΗΕ γίνεται ένας μηχανισμός νομιμοποίησης της πιο άγριας επέμβασης ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας μέλους του.
Η κατάσταση στη Λιβύη σήμερα θυμίζει αρκετά το Κόσσοβο του χθες.
Ο ΟΗΕ μη έχοντας δικές του δυνάμεις χρησιμοποιείται για άλλους σκοπούς πέρα και έξω από τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκε.
Ένας ΟΗΕ που χρησιμοποιεί θα μπορούσε να πει κανείς «ειδικούς ιδιωτικούς φρουρούς» για να επιβάλει την θέλησή του εκ των πραγμάτων είναι έρμαιο των «εταιρειών» που του παρέχουν τους ιδιωτικούς φρουρούς. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι όλοι σχεδόν οι επιθετικοί πόλεμοι των ΗΠΑ και των ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων έγιναν με την έγκριση ή την ανοχή του ΟΗΕ. Η επανεξέταση του ρόλου του ΟΗΕ σήμερα είναι θέμα μέγιστης σημασίας στην μάχη υπεράσπισης της παγκόσμιας ειρήνης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)