«Ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό, και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

» Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.
» Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.
» Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το 'Καλημέρα Ήλιε' στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.
» Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.
» Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».

Μυρσίνη Λοΐζου

Καλό σου ταξίδι καλέ μας άνθρωπε

03/05/2011
Δήλωση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, για τον θάνατο του Θανάση Βέγγου

Η Ελλάδα έχασε τον καλό της άνθρωπο.

Ο Θανάσης Βέγγος ήταν το πρόσωπο που μπόρεσε στη ζωή, στο σανίδι και στο πανί να αποδώσει με τον πιο αληθινό τρόπο την ελληνική κοινωνία και την πολυτάραχη ιστορία των τελευταίων δεκαετιών.

Βιοπαλαιστής και Μακρονησιώτης, αυτοδίδακτος και σπουδαίος ηθοποιός, σεμνός και ευγενής, ήταν η χαρακτηριστικότερη μορφή του λαϊκού πολιτισμού και της κουλτούρας.

Δεν είναι τυχαίο που αγαπήθηκε τόσο πολύ από όλες τις γενιές που είχαν την τιμή να παρακολουθήσουν την πορεία και το έργο του.

Όλοι και όλες μας είμαστε τυχεροί που υπήρξε και περπάτησε δίπλα μας.

Καλό ταξίδι Θανάση μας.

To Γραφείο Τύπου

ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ....

Σακούλα στο πρόσωπο και... άλλα!

Ποιος είπε ότι τελείωσαν τα βασανιστήρια; Και ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι το εξπρές του μεσονυχτίου δεν συνεχίζει εν έτη 2011 το θλιβερό του δρόμο; Η ιστορία που θα διηγηθούμε, αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο.
Όλα άρχισαν στις 13 Απριλίου, όταν άντρες του Λιμενικού στον Πειραιά συνέλαβαν 20χρονη Ρουμάνα, η οποία είχε στην κατοχή της ποσότητα ινδικής κάνναβης. Η συνέχεια γνωστή: ανάκριση, απολογία, προφυλάκιση... Ίσως να μην είχε ιδιαίτερη αξία η αναφορά μας στο γεγονός αν δεν είχαν μεσολαβήσει απίστευτες βιαιότητες κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Όχι ότι είναι η πρώτη φορά που οι κρατούμενοι, ιδίως οι κρατούμενες, υφίστανται βασανιστήρια, απλώς δύσκολα προκύπτουν καταγγελίες. Αλλά ας έρθουμε στα γεγονότα, όπως τα περιγράφει στην κατάθεσή της η 20χρονη.
“...Στο Λιμενικό το δήλωσα από την αρχή, αλλά άρχισαν να με χαστουκίζουν. Με ρωτούσαν στα ελληνικά αλλά εγώ δεν καταλάβαινα. Τους είπα στα αγγλικά ότι δεν καταλαβαίνω καλά τα ελληνικά. Βρήκαν πάνω μου ένα βιβλιαράκι με εκφράσεις ελληνικών από τα ρουμανικά. Εκεί ήταν σημειωμένο το “δεν καταλαβαίνω ελληνικά” και συνέχισαν να με χτυπούν χειρότερα (...) Στο Λιμενικό με χτύπησαν άσχημα ιδίως στα χέρια. Τις χειροπέδες μου τις γύρισαν με τα χέρια πίσω και μου έβαλαν σακούλες στο πρόσωπο. Αυτό επαναλήφθηκε δύο φορές με τη σακούλα στο στόμα. Μετά ένας από αυτούς με πήγε σε ένα δωμάτιο, μόνον εγώ και αυτός και άρχισε να με ψαχουλεύει, να με πειράζει στο στήθος και λοιπά. Μετά άρχισε να με δέρνει. Ήρθαν και οι άλλοι μετά. Με ρωτούσαν συνεχώς: “θέλεις πίπα;” “σου αρέσει η πίπα;” Στο πίσω μέρος του ποδιού μου έχω ένα μεγάλο σημάδι. Δεν ξέρω με τι με λαβώσανε. Έχασα τις αισθήσεις μου τρεις φορές. Ένας με κλώτσησε στον πισινό και γενικά δεν ήξερα τι μου γινόταν (...)
Η κοπέλα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού.
Η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, καταγγέλλει την απάνθρωπη συμπεριφορά των αντρών του Λιμενικού, τα στοιχεία των οποίων εύκολα μπορούν να προκύψουν από την ώρα σύλληψης και παραμονής της νεαρής στο ανακριτικό λιμενικό γραφείο. Καλούμε το υπουργείο Δικαιοσύνης να πάρει άμεσα θέση, ελπίζοντας ότι η υπόθεση δεν θα μπει στα συρτάρια. Από μας, τουλάχιστον, θα υπάρχει συνέχεια.

Ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και ο ΟΗΕ

Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/04/2011

Του Βασίλη Πριμικήρη*



Στα σύνορα της Ευρώπης έχουμε και πάλι πόλεμο, άσχετα αν ορισμένοι με απύθμενη υποκρισία τον ονομάζουν « ανθρωπιστική επέμβαση». Στον πόλεμο αυτό δυστυχώς συμμετέχει και η Ελλάδα διαθέτοντας τα λιμάνια της, τα αεροδρόμια της και φυσικά τον εναέριο χώρο της.
Στη Λιβύη συνεχίζονται ασταμάτητα οι βομβαρδισμοί. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που ξεκίνησαν οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και κλιμακώνουν σήμερα όλες οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας στο όνομα υποτίθεται της υπεράσπισης του άμαχου πληθυσμού όχι μόνο δεν σταμάτησε μια ανθρώπινη καταστροφή, έναν νέο βάρβαρο εμφύλιο πόλεμο, αλλά τον επέτειναν ακόμη περισσότερο.
Φυσικά, κανείς ορθολογικός και πολύ περισσότερο αριστερός και προοδευτικός άνθρωπος δεν μπορεί να υπερασπισθεί το καθεστώς Καντάφι ειδικότερα τα τελευταία δέκα χρόνια πορείας του. Όμως, θα ήταν τραγικό λάθος κάνοντας μηχανιστικές μεταφορές να μεταφέρουμε λαθεμένα, διαφορετικές πραγματικότητες από άλλες αραβικές χώρες όπου τον τελευταίο καιρό έχουμε λαϊκές εξεγέρσεις.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα και όπως πάντα η πολιτική υποκρισία δια μέσου της αλόγιστης προπαγάνδας πολλές φορές περισσεύει προκειμένου να δικαιολογηθούν παράνομες και ύπουλες ενέργειες. Τέτοιες είναι οι ενέργειες που δια μέσω πυρός και σιδήρου προσπαθούν να επιβάλουν τα ΝΑΤΟϊκά κοράκια για να εκμεταλλευθούν τον φυσικό πλούτο χωρών και λαών.
Οι παλιές αποικιοκρατικές λογικές επίσης δεν έχουν εξαλειφθεί και με την πρώτη ευκαιρία έρχονται στην επιφάνεια από τις χώρες εκείνες που υποτίθεται ότι έχουν ανεβασμένο τον δείκτη του «πολιτικού πολιτισμού τους» και στην κυριολεξία «σφάζονται» για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το θέμα, όμως, που πρέπει να απασχολήσει ιδιαίτερα όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους του κόσμου για την υπεράσπιση της ειρήνης και το διεθνές δίκαιο είναι άλλο. Είναι το τεκμήριο της νομιμότητας του ΟΗΕ να επιτρέπει με τη δική του σφραγίδα επεμβάσεις ιμπεριαλιστικές, που όχι μόνο δεν μπαίνουν σαν διαμεσολαβητής στις οποιεσδήποτε αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά το αντίθετο στέκονται με τον πιο άγριο τρόπο στο πλευρό της μιας πλευράς, της πλευράς εκείνης και μόνο που εξασφαλίζει τα δικά τους συμφέροντα και το βασικότερο καταλύουν αυθαίρετα κάθε μορφή εθνικής ανεξαρτησίας της οποιασδήποτε χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια ο ΟΗΕ έχει καταντήσει όργανο νομιμοποίησης και δικαιολόγησης επεμβάσεων ιμπεριαλιστικών και νεοαποικιοκρατικών σε διάφορες περιοχές του κόσμου. Τα παραδείγματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας το ’99 και γενικότερα των Βαλκανίων, του Αφγανιστάν και σήμερα της Λιβύης είναι πολύ χαρακτηριστικά. Οι ομοιότητες είναι πολλές.
Ως γνωστό από το 1945 υπάρχει το άρθρο 43 του 7ου κεφ. του Καταστατικού του ΟΗΕ όπου καθαρά αποδέχεται ότι όλα τα μέλη του προκειμένου να συμβάλουν στην διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας αναλαμβάνουν να θέτουν στην διάθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας όποτε το ζητήσει με όρους ειδικών συμφωνιών ένοπλες δυνάμεις που θα παρεμβαίνουν αυτές και μόνο…. σε διάφορες επίμαχες περιοχές για να επιβάλουν την ειρήνη ( Κυανόκρανοι ).
Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο ΟΗΕ ποτέ δεν κατάφερε να έχει ένα δικό του αξιόμαχο στρατό επέμβασης για την επιβολή της ειρήνης σε αντιμαχόμενες πλευρές σε χώρες μέλη του. Ο ΟΗΕ δεν έκανε σχεδόν τίποτε όσες φορές είχαμε πραγματικές εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, γιατί απλά πολλές ισχυρές χώρες αρνήθηκαν να δώσουν στρατεύματά τους στον οργανισμό να επέμβει. Οι ίδιες αυτές χώρες όμως δεν δίστασαν να δώσουν την πλήρη στήριξη τους στο ΝΑΤΟ για να κάνει τις δικές του επεμβάσεις εξασφαλίζοντας τα οικονομικά συμφέροντα των Αμερικάνων, των ιμπεριαλιστικών και νεοαποικιοκρατικών δυνάμεων της Ε.Ε και φυσικά των δικών τους.
Στην πρόσφατη περίπτωση της Λιβύης διαπιστώνουμε ξεκάθαρα ότι για μια φορά ακόμα ο ΟΗΕ δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ενώ, πρώτα, θα έπρεπε βάσει και των άρθρων 40-41 του 7ου κεφ. του Καταστατικού του να επιδιώξει μια οποιανδήποτε διαμεσολάβηση μεταξύ των καθεστωτικών και αντικαθεστωτικών στη Λιβύη για την επιβολή της ειρήνης, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας και με τη συνένοχη αποχή της Κίνας και της Ρωσίας ο ΟΗΕ, χωρίς καμία διπλωματική προσπάθεια για ειρήνη, έδωσε το πρόσχημα τους Γάλλους και τους Εγγλέζους στην πρώτη φάση και το ΝΑΤΟ στο σύνολό του, σήμερα, στην προώθηση του πολέμου, των βομβαρδισμών που όσο «επιλεκτικοί» κι αν είναι εξαφανίζουν ανθρώπινες ζωές κύρια από τον άμαχο πληθυσμό.
Τελείως έξω από τις αρχές και το καταστατικό του, ο ΟΗΕ γίνεται ένας μηχανισμός νομιμοποίησης της πιο άγριας επέμβασης ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας μέλους του.
Η κατάσταση στη Λιβύη σήμερα θυμίζει αρκετά το Κόσσοβο του χθες.
Ο ΟΗΕ μη έχοντας δικές του δυνάμεις χρησιμοποιείται για άλλους σκοπούς πέρα και έξω από τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκε.
Ένας ΟΗΕ που χρησιμοποιεί θα μπορούσε να πει κανείς «ειδικούς ιδιωτικούς φρουρούς» για να επιβάλει την θέλησή του εκ των πραγμάτων είναι έρμαιο των «εταιρειών» που του παρέχουν τους ιδιωτικούς φρουρούς. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι όλοι σχεδόν οι επιθετικοί πόλεμοι των ΗΠΑ και των ΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων έγιναν με την έγκριση ή την ανοχή του ΟΗΕ. Η επανεξέταση του ρόλου του ΟΗΕ σήμερα είναι θέμα μέγιστης σημασίας στην μάχη υπεράσπισης της παγκόσμιας ειρήνης.

Οι λαοί να αποφασίσουν για το «Σύμφωνο της Ευρώπης»


Η Ευρωπαϊκή Αριστερά στη μάχη για την απόκρουση της επίθεσης:
αναγκαία η συγκρότηση ενός πλατιού μετώπου

Το τριήμερο του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) και του Συνασπισμού στην Αθήνα για την «Κρίση του δημόσιου χρέους - Προτάσεις της αριστεράς για τη διέξοδο από την κρίση» ήταν χρήσιμο γιατί τέθηκαν για συζήτηση ζητήματα που απασχολούν έντονα τον κόσμο της αριστεράς. Αυτό έδειξε η μεγάλη συμμετοχή του κόσμου και τις τρεις ημέρες των εργασιών, παρά τις μονομέρεια στις συμμετοχές. Τις ημέρες αυτές στις Βρυξέλλες οι ηγέτες της ευρωζώνης αποφάσισαν για το «Σύμφωνο του ευρώ», τη λιτότητα για όλους τους λαούς της ευρωζώνης.
Αυτή την πραγματικότητα περιέγραψε με σαφήνεια ο ηγέτης της γερμανικής αριστεράς, Die Linke, Όσκαρ Λαφοντέν, το Σάββατο το βράδυ μπροστά σε 1.000 άτομα όταν είπε ότι η μόνη καινοτομία του «συμφώνου για το ευρώ» είναι ότι η κα Μέρκελ θέλει να επιβάλει σ’ όλες τις χώρες της Ευρώπης, την πολιτική από την οποία υποφέρουν οι εργαζόμενοι της Γερμανίας».
Η Ευρωπαϊκή Αριστερά απορρίπτει αυτήν την πολιτική και θεωρεί πως ήρθε η ώρα να περάσει σε «αντεπίθεση», όπως είπε ο πρόεδρος του ΚΕΑ Πιερ Λοράν, και συνέχισε: «η συνάντηση στην Αθήνα σηματοδοτεί την έναρξη της πιο μεγάλης εκστρατείας του ΚΕΑ».
Για την ανάγκη να εκφραστούν οι λαοί με δημοψήφισμα, με τη συλλογή ενός εκατ. υπογραφών ώστε να τεθεί στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης η δημιουργία ενός «Ταμείου αλληλεγγύης και ανάπτυξης», μίλησε ο Φράνσις Βουρτς πρώην πρόεδρος της ευρωομάδας GUE.
Ο Αλέξης Τσίπρας επεσήμανε ότι «στο τόξο των απόψεων και των δυνάμεων που έδωσε το παρών στο συνέδριό μας υπάρχουν διαφορές. Υπάρχουν όμως και κοινοί τόποι. Υπάρχουν κοινές υποχρεώσεις. Να υπερασπιστούμε τον ελληνικό λαό, υπερβαίνοντας τον κατακερματισμό. Να γίνουμε αξιόπιστη δύναμη».