Πέθανε σήμερα σε ηλiκία 99 ετών o Willy Ronis

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ





Προς:

τα μέλη της Κ.Π.Ε. του ΣΥΝ

τα μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ Βερολίνο 03.03.2009



Αγαπητές, συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι,



Η Π.Κ. του ΣΥΝ Βερολίνου στη χθεσινή της συνεδρίαση και με παρόντα όλα τα μέλη της, συζήτησε την κατάσταση που διαμορφώθηκε στο κόμμα μας και στον ΣΥΡΙΖΑ μετά το κακό αποτέλεσμα των τελευταίων ευρωεκλογών. Παίρνοντας υπ’ όψη και την νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε με την μόλις ανακοινωθείσα προκήρυξη εκλογών, πήραμε ομόφωνα την παρακάτω απόφαση.

Α) Ο ΣΥΝ που είναι το κόμμα της σύγχρονης δημοκρατικής, ριζοσπαστικής, κινηματικής και οικολογικής αριστεράς. στα 19 χρόνια της ύπαρξης του, αγωνίστηκε με συνέπεια για τον εκσυγχρονισμό της Αριστεράς, τις αξίες και τα ιδανικά του δημοκρατικού σοσιαλισμού και θεωρεί αδιαπραγμάτευτη την αξία της δημοκρατίας.

Με βάση αυτές τις αρχές, την ιστορία μας, και το γεγονός ότι είμαστε ένα συγκροτημένο κόμμα με αρχές και θέσεις, με καταστατικό και εκλεγμένα όργανα, αποφασίσαμε ότι:

Θεωρούμε απαράδεκτη και ξένη προς το πνεύμα και τις αρχές της αριστεράς κάθε προσπάθεια υποβάθμισης του θεσμικού ρόλου και των αρμοδιοτήτων του εκλεγμένου από τακτικό συνέδριο προέδρου του κόμματος μας. Θεωρούμε αυτονόητο ότι θα είναι ο επικεφαλής του ψηφοδελτίου μας στις εκλογές του Οκτωβρίου και επικεφαλής κάθε τυχόν συμμαχικού σχήματος. Ο ΣΥΝ με σαφείς και τεκμηριωμένες θέσεις που θα απαντούν στα πραγματικά προβλήματα του δοκιμαζόμενου λαού μας πρέπει να ηγηθεί του προεκλογικού αγώνα. Κατά την άποψη μας είναι ο μόνος δρόμος που θα οδηγήσει στην ανάκαμψη μας από το σημερινό στάδιο που βρισκόμαστε.

Β) Για τον ΣΥΡΙΖΑ. Τελικά τι είναι: Μια εκλογική συμμαχία, όπως τουλάχιστον εμφανιζόταν μέχρις τώρα, ή ένα «υπερκόμμα» όπου οι συνιστώσες του είναι κάτι σαν κόμματα περιορισμένης ευθύνης:

Παίρνοντας αφορμή από τη λειτουργία του ΣΥΝ, όπου η ύπαρξη των τάσεων πολλές φορές κάνει επίπονη τη λήψη αποφάσεων, δεν βλέπουμε εφικτό ένα πολιτικό σχήμα με δώδεκα διαφορετικές συνιστώσες να παρέχει έστω και τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή που να μπορεί κανείς να χτίσει βιώσιμη πολιτική και να χαράξει στρατηγική.

Η δημόσια εικόνα που έδωσε, ιδιαίτερα μετά τις ευρωεκλογές είναι άκρως αρνητική, αποκαρδιωτική. Η συμφωνία που έγινε για τη σειρά θέσεων και η κακή-τουλάχιστον για μας τους απόδημους- σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου που οδήγησε στην παραίτηση του τμήματος Απόδημου Ελληνισμού του ΣΥΝ, η ασυνήθης για αριστερό κόμμα παραίτηση και ανάκληση του σ. Αλαβάνου, και σαν επιστέγασμα οι απαράδεκτες, αψυχολόγητες και παντελώς αστήρικτες επιθέσεις του βουλευτή Κοροβέση εναντίον του ΣΥΝ, έχουν – κατά τη γνώμη μας – τραυματίσει σοβαρά την αξιοπιστία αυτού του σχήματος. Μας είναι αδύνατο να φανταστούμε πως ένα σχήμα σαν αυτό, που δίνει την εικόνα σύγχρονης πολιτικής Βαβέλ, είναι δυνατόν να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα χτιστεί μια αριστερά που θα πατάει σταθερά στην ελληνική πραγματικότητα, θα αφουγκράζεται τους προβληματισμούς του λαού μας, και θα συμβάλει με τη δράση του στη βελτίωση της ζωής του.



Για την Π.Κ. του ΣΥΝ Βερολίνου ο γραμματέας Γιώργος Πρωτοπαπάς

NIE WIEDER KRIEG

Montag, 31. August 2009

"NIE WIEDER KRIEG"
Zum diesjährigen Antikriegstag am 1.September und dem 70. Jahrestag des deutschen Angriffs auf Polen erklärt Sabine Lösing, Mitglied des Europäischen Parlaments und Bundesvorstandsmitglied der LINKEN:
"In dem Wissen, dass Kriege die brutalste Form zur Durchsetzung von Macht- und Einzelinteressen sind - heute wie vor 70 Jahren - sind die Forderungen "Nie wieder Krieg - nie wieder Faschismus" aktueller denn je."

Lösing weiter: "Weltweit werden eine Vielzahl von Kriegen geführt und militärische Interventionen befehligt und geplant. In Anbetracht dieser Tatsache, und dass vor allem Kinder, Frauen, alte und kranke Menschen die Hauptopfer militärischer Konflikte sind, ist es ein Skandal, dass sich insbesondere die Bundesrepublik - trotz Ablehnung des Afghanistankrieges durch 77% der Bevölkerung - nach wie vor an diesen Kriegen beteiligt und weiter aufrüstet. Die Linke fordert, den Ausbau militärischer Interventionsfähigkeiten der EU zu stoppen und die strategische Partnerschaft von EU und NATO zu beenden. Nur in Zusammenhang mit breiten antimlitaristischen außerparlamentarischen Bündnissen kann die Losung "Nie wieder Krieg" in einer wirkungsvollen gesellschaftlichen Bewegung aufgehen. Deutschland sollte aufgrund seiner Geschichte in diesem Prozess eine besondere Verantwortung übernehmen."

Koutoponires methodefseis

Κυριακή 23/08/2009
Οι μικρόνοες του υπουργείου Πολιτισμού έσπευσαν να λογοκρίνουν το φιλμάκι του διάσημου σκηνοθέτη Κ. Γαβρά για να ικανοποιήσουν τους ιεράρχες που διαμαρτύρονταν για προσβολή της θρησκείας.

Πέτυχαν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά που επεδίωκαν:

Ηθελαν να προστατεύσουν την Ορθοδοξία και κατάφεραν να τη διασύρουν. Προκάλεσαν την προσοχή των εγχώριων και διεθνών μέσων ενημέρωσης, τα οποία φυσικά φρόντισαν να θυμίσουν τις αθλιότητες ρασοφόρων κατά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Κι ακόμη, μετά την άθλια πρωτοβουλία του υπουργείου, όσοι εκ των Ελλήνων δεν ήξεραν τα αίσχη που έκαναν φανατικοί χριστιανοί εκείνη την εποχή στην προσπάθειά τους να ξεριζώσουν οτιδήποτε παρέπεμπε στην αρχαία Ελλάδα, τώρα τα έμαθαν. Οπως επίσης προβληματίστηκαν σοβαρά για την ανθεκτικότητα της θεωρίας περί αγαστής συμπόρευσης και εποικοδομητικής συνομιλίας ανάμεσα στην ελληνική σκέψη και τον χριστιανισμό: ιδεολογικές κατασκευές του ιερατείου και των πολιτικών συνοδοιπόρων του.

Από την ηγεσία της Εκκλησίας δεν περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό. Προφανώς δεν της αρέσει που η Ακρόπολη είναι ο αναγνωρισμένος διεθνής λογότυπος της Ελλάδας, αλλά δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς. Αφού αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει, τουλάχιστον να μακιγιάρει τη δική της διαδρομή. Είναι πάγια η θέση της να αποσιωπά ό,τι την εκθέτει, να παραμορφώνει ό,τι δεν την κολακεύει και να συκοφαντεί ό,τι την απειλεί.

Διεκδικεί για τον ευατό της «το ρόλο του σπόνσορα του έθνους» (Α. Λιάκος «Πώς το παρελθόν γίνεται ιστορία;» Εκδόσεις «Πόλις»). Γι’ αυτό, άλλωστε, μπήκε μπροστά στην υπόθεση του «Μακεδονικού», γι’ αυτό ξεσήκωσε τον κόσμο για το βιβλίο της Ιστορίας επειδή τάχα υποβάθμιζε τη συνεισφορά της στην απελευθέρωση του γένους, γι’ αυτό έβγαλε από τη ναφθαλίνη τα λάβαρα της Επανάστασης του 1821 ως απάντηση στην ανίερη απόφαση των «ευρωλιγούρηδων» να αφαιρέσουν από τις αστυνομικές ταυτότητες το θρήσκευμα, γι’ αυτό αντιστάθηκε σθεναρά σ’ όλες τι απόπειρες να απαλλαγεί η Ιστορία από τους μύθους που την συνοδεύουν και έχουν σχέση με την «εθνωφελή» παρουσία της (κρυφό σχολειό, 25η Μαρτίου κ.ά.).

Την αφήγηση της Εκκλησίας για την πορεία του έθνους και το επιθυμητό μέλλον του υιοθέτησε το πιο σκοταδιστικό τμήμα της συντηρητικής παράταξης. Εξ αυτής της αιμομικτικής σχέσης προέκυψαν, άλλωστε, μερικά από τα τερατουργήματα του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις η ηγεσία της Ιεραρχίας συνέπλευσε με τις πιο ανελεύθερες επιλογές του κυρίαρχου εξουσιαστικού συστήματος.

Κυνήγησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, αφόρισε ενοχλητικές φωνές από το χώρο της τέχνης, ευλόγησε τις δικτατορίες, βοήθησε στο στήσιμο των παρακρατικών μηχανισμών και σιώπησε για τους διωγμούς που υφίσταντο οι ηττημένοι του εμφυλίου, όταν δεν τους ενθάρρυνε, προκειμένου να συνετιστούν οι άθεοι και να επιστρέψουν μετανιωμένοι, σαν τα απολωλότα πρόβατα, στη στοργική αγκαλιά της μητέρας Εκκλησίας.

Η εργαλειοποίηση της Ιστορίας είναι η συνήθης πρακτική όλων των εξουσιών -κοσμικών και θρησκευτικών. Διά της ιδεολογικής χρήσεως του παρελθόντος επιδιώκουν να διαμορφώσουν το παρόν, να επηρεάσουν το μέλλον και τελικώς να ποδηγετήσουν τις κοινωνίες. Η επιλεκτική ανάγνωση, η λήθη για όσα ντροπιάζουν και η παραχάραξη εκείνων που βλάπτουν, είναι τα μέσα.

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είχαν μεγάλες επιτυχίες στον τομέα αυτό. Ισως το κορυφαίο δείγμα το έδωσαν οι βαστάζοι του σταλινισμού στην ΕΣΣΔ που «έξυναν» από τις φωτογραφίες-ντοκουμέντα τον Τρότσκι και τους μπολσεβίκους που έπεφταν σε δυσμένεια, φτιάχνοντας μια ιστορία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του μεγάλου πατερούλη. Ο βιασμός του παρελθόντος εξυπηρετούσε την ανάγκη της ηγεσίας να εμφανιστεί ως η μοναδική πηγή νομιμότητας.

Βεβαίως, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της διάδοσης των μέσων επικοινωνίας, με τις προσβάσεις στις ιστορικές πηγές ανοικτές, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ωστόσο, κάποιοι το επιχειρούν ακόμα και στις μέρες μας κι ας φλερτάρουν με τη γελοιοποίηση.

Οπως συνέβη, για παράδειγμα, με την πρόσφατη τηλεοπτική αγιογραφία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, σύμφωνα με την οποία ο ηγέτης της δεξιάς ήταν ο δημιουργός της μεταπολεμικής Ελλάδας και ο θεμελιωτής της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Το κακό για κείνους που ντύνουν με μεγάλα λόγια τις σκοτεινές προθέσεις τους είναι ότι τα γεγονότα είναι πεισματάρικa.

Η αλήθεια είναι πως άλλο θέμα είχα ετοιμάσει για σήμερα. Αλλά βλέποντας αυτά που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά, με πρωταγωνιστές τους μετανάστες και την κυβέρνηση, δεν μπόρεσα να μείνω απαθής και να ασχολούμαι με αυτούς που τα κατάφεραν.

Ναι, μερικοί τα κατάφεραν και τα καταφέρνουν καθημερινά. Υπάρχουν, όμως, μερικοί άλλοι που δεινοπαθούν καθημερινά κάτω από τον ασφυκτικό κλοιό της πολιτείας και της ίδιας της κοινωνίας. Μικροί και μεγάλοι.

Προκύπτουν δύο μεγάλα ζητήματα με τα οποία κρίνω πως πρέπει να ασχοληθούμε. Το ένα είναι η μεταφορά μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η κυβέρνηση τα έχει βαφτίσει κέντρα φιλοξενίας. Όπως και μεσοβδόμαδα το έγραψα, όμως, δεν μπορεί να μην αναρωτηθείς γιατί, ενώ λέγονται κέντρα φιλοξενίας, οι μετανάστες στέλνονται εκεί... δεμένοι χειροπόδαρα. Και δεν είναι σχήμα λόγου ούτε και εμπεριέχει κάποιο αστείο.

Δεν μπορεί να υποτιμάται η νοημοσύνη μας με τέτοιο βάναυσο τρόπο και να μας ζητηθεί κιόλας να κλείσουμε το στόμα και να παραδεχτούμε πως αυτό το κατάμαυρο που βλέπουμε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κάτασπρο τοπίο.

Και καλά να πιστέψουμε ότι πράγματι, μπορεί να τους πάνε χειροπόδαρα, αλλά σκοπός είναι να τους… φιλοξενήσουν. Ποιος, όμως, και πότε θα μας εξηγήσει αυτό που καταγγέλθηκε από ανθρώπους και οργανώσεις που μάχονται για τα δικαιώματα των μεταναστών, ότι οι εξήντα μετανάστες που μεταφέρθηκαν από τη Χίο παρέμειναν για 21 ολόκληρες ώρες στο γκαράζ του πλοίου, μέσα στα λεωφορεία και δεμένοι ανά δύο;

Ανάμεσά τους και δύο ανήλικοι. Ένας δεκαεπτάχρονος Παλαιστίνιος, ο οποίος πριν επιβιβαστεί στο πλοίο έκανε αίτηση πολιτικού άσυλου αλλά δεν ελήφθη καν υπόψη των αρχών η αίτησή του, και ο άλλος, ένας δεκαπεντάχρονος Σομαλός, τον οποίο πήραν από την προστασία της μητέρας του. Την ίδια την έκλεισαν σε άλλο κέντρο κράτησης στη Μυτιλήνη.

Είχε συμβεί και στην Πάτρα κάτι παρόμοιο. Εκεί όπου σαράντα τέσσερα παιδιά τα πήραν με τη βία από τους γονείς τους και τα έστειλαν σε κέντρο κράτησης ανηλίκων στην Κόνιτσα. Παρεμπιπτόντως, αυτά τα παιδιά δεν έχουν διαπράξει ποινικά αδικήματα. Κι όμως, χωρίς τη θέλησή τους αλλά και τη συναίνεση των γονιών τους, τους έχουν έγκλειστους σε ίδρυμα… αναμόρφωσης. Και όλα αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα. Σε μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου υποτίθεται πως τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν περίοπτη θέση.

Η πολιτεία, ατάραχη, προχωρεί στο σχέδιό της, πάντως, χωρίς να ιδρώνει το αφτί της. Φαίνεται πως ο φόβος της διαρροής ψηφοφόρων προς το κόμμα του ΛΑΟΣ είναι αρκετά ισχυρότερος από κάθε άλλο κόστος. Δείχνει αυτή η κυβέρνηση αρκετά σκληρή (έως και απάνθρωπη με τους δυστυχισμένους που ψάχνουν στα μέρη μας τη γη της επαγγελίας) και σαν να μην υπολογίζει απολύτως τίποτε μπροστά στο δικό της κεφάλι.

Κάθε αστυνομική επιχείρηση που καταλήγει σε καταστολή, συλλήψεις, ξυλοδαρμό και ανελέητο κυνηγητό γύρω από την Πλατεία Ομονοίας και όχι μόνο εντάσσεται στα «ολοκληρωμένα σχέδια της κυβέρνησης για την πάταξη της εγκληματικότητας». Οι μετανάστες που περιφέρονται στην Ομόνοια είναι άνευ αδείας παραμονής, άρα και παράνομα διαμένοντες. Εγκληματίες, όμως, από πού προκύπτει ότι είναι; Διότι συλλήβδην έτσι αποκαλούνται όλοι αυτοί οι μετανάστες από τα ΜΜΕ αλλά και από τις ανακοινώσεις που βγαίνουν από το υπουργείο.

Δεύτερο σημαντικό αλλά και αρκούντως ανησυχητικό είναι η εκκένωση των χώρων. Έτσι ονομάζεται πλέον κάθε επιχείρηση της αστυνομίας που έχει να κάνει με συλλήψεις μεταναστών στο κέντρο. Αυτή τη φορά, και αφού καθάρισαν με το παλιό Εφετείο, στράφηκαν σε δύο πολυκατοικίες στην οδό Βερανζέρου. Συλλάβανε μερικούς, έδειραν άλλους τόσους κακομεταχειρίστηκαν και προσέβαλαν κάθε ανθρώπινη έννοια. Εκείνο όμως που βγαίνει από την τελευταία επιχείρηση (μέχρι τη στιγμή που γράφτηκε αυτό το κείμενο) είναι η άγρια εκμετάλλευση των μεταναστών από τους… νοικοκυραίους.

Κάθε ένας από αυτούς τους απελπισμένους που στοιβάζονταν σε δωμάτια των δέκα, ανά εξήντα, πλήρωναν για να ξαπλώσουν απλώς στο τσιμέντο των βρόμικων και εγκαταλελειμμένων δωματίων ο καθένας από πέντε έως επτά ευρώ την ημέρα! Με τη μέρα πλήρωναν το γκέτο. Τα κρατητήρια ή τις αποθήκες ανθρώπων, όπως μπορεί να τα πει ο καθένας.

Κι όμως, αυτοί οι νοικοκυραίοι, που έχουν βγει πολλές φορές στους δρόμους και έχουν διαμαρτυρηθεί πως «χάνουν την ηρεμία τους», πως «δεν μπορούν να κυκλοφορούν στους δρόμους», πως «δεν χωράει άλλους η Ελλάδα», πως «κινδυνεύουν από τους λαθρομετανάστες» εκμεταλλεύονται αισχρά και απάνθρωπα την ανέχεια και την απελπισία των μεταναστών και τους δίνουν τα ερείπιά τους, να κοιμηθούν. Βγάζουν χρήματα τη νύχτα για να κραυγάζουν και να λυσσομανούν την ημέρα ενάντια σε αυτούς που περιμένουν να έρθει ξανά η νύχτα για να τους αρμέξουν.

Και η πολιτεία τι κάνει; Κάνει επιχειρήσεις "σκούπες" και μαζεύει τους «παράνομους" μετανάστες, αλλά δεν ακουμπά καθόλου τους… νόμιμους ιδιοκτήτες των ετοιμόρροπων κτιρίων. Δεν θέλει να έρθει σε σύγκρουση με την κοινωνία. Προφανώς θέλει να δείξει ότι είναι στην υπηρεσία της κοινωνίας. Και αν δεν μπορεί να τους πάρει κάτι, τους καταδίδει στους αστυνομικούς.

Και η κοινωνία, όταν δεν εκμεταλλεύεται τους μετανάστες, τους καταδίδει στο κράτος, το οποίο τούτη την ώρα, μπροστά στο κεφάλι του, δεν υπολογίζει τίποτα. Ούτε καν μικρά παιδιά. Παιδιά λίγων μηνών που, όπως δείχνει η φωτογραφία, φεύγουν από τη μάνα τους και παραδίδονται στη… στοργή των οργάνων της τάξης. Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας σε αυτή τη χώρα; Τι άλλο θα μας συμβεί; Αναρωτιέμαι και ως πολίτης και ως δημοσιογράφος αλλά και ως μετανάστης.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

--------------------------------------------------------------------------------


Εργατική Πρωτομαγιά



Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.
Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.
Τα γεγονότα του Σικάγου
Τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886 για το οκτάωρο, ωθούμενα από τις επιτυχημένες διεκδικήσεις των καναδών συντρόφων τους. Την περίοδο εκείνη το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές.
Στην απεργία πήραν μέρος περίπου 350.000 εργάτες σε 1.200 εργοστάσια των ΗΠΑ. Την Πρωτομαγιά του 1886 έγινε στο Σικάγο η πιο μαχητική πορεία, με τη συμμετοχή 90.000 ανθρώπων. Στην κεφαλή της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσονς, η γυναίκα του Λούσι και τα επτά παιδιά τους.
Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισε πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.
Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν δια της βίας τη συγκέντρωση και τότε από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά (φίλια ή των διαδηλωτών παραμένει ανεξακρίβωτο), ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά.
Για τη βομβιστική επίθεση, που προκάλεσε τον θάνατο του αστυνομικού, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές Άουγκουστ Σπις, Γκέοργκ Έγκελ, Άντολφ Φίσερ, Λούις Λινγκ, Μίκαελ Σβαμπ, Σάμουελ Φίλντεν, Όσκαρ Νίμπι και Άλμπερτ Πάρσονς, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης. Όλοι, εκτός του Πάρσονς και του Φίλντεν, ήταν γερμανοί μετανάστες. Η δίκη των οκτώ ξεκίνησε στις 21 Ιουνίου 1886. Ο εισαγγελέας Τζούλιους Γκρίνελ ζήτησε τη θανατική ποινή και για τους οκτώ κατηγορουμένους, χωρίς να προσκομίσει κανένα στοιχείο που να τους συνδέει με τη βομβιστική επίθεση. Απλώς, είπε ότι οι κατηγορούμενοι ενθάρρυναν με τους λόγους τους τον άγνωστο βομβιστή να πραγματοποιήσει την αποτρόπαια πράξη του, γι' αυτό κρίνονται ένοχοι συνωμοσίας.
Από την πλευρά της, η υπεράσπιση έκανε λόγο για προβοκάτσια και συνέδεσε τη βομβιστική επίθεση με το διαβόητο πρακτορείο ντετέκτιβ «Πίνκερτον», που συχνά χρησιμοποιούσαν οι εργοδότες ως απεργοσπαστικό μηχανισμό. Οι ένορκοι εξέδωσαν την ετυμηγορία τους στις 20 Αυγούστου 1886 κι έκριναν ενόχους και τους οκτώ κατηγορούμενους. Οι Σπις, Έγκελ, Φίσερ, Λινγκ, Σβαμπ, Φίλντεν και Πάρσονς καταδικάστηκαν σε θάνατο, ενώ ο Νίμπι σε κάθειρξη 15 ετών. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου ενδίκου μέσου, ο κυβερνήτης της Πολιτείας του Ιλινόις, Ρίτσαρντ Όγκλεσμπι, μετέτρεψε σε ισόβια τις θανατικές ποινές των Σβαμπ και Φίλντεν, ενώ ο Λιγκ αυτοκτόνησε στο κελί του. Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσονς, Φίσερ και Έγκελ οδηγήθηκαν στην αγχόνη, τραγουδώντας τη «Μασσαλιώτιδα». Η δίκη των οκτώ θεωρείται από διαπρεπείς αμερικανούς νομικούς ως μία από τις σοβαρότερες υποθέσεις κακοδικίας στην ιστορία των ΗΠΑ.
Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης του Ιλινόις, Τζον Πίτερ Άλτγκελντ παραδέχθηκε ότι και οι οκτώ καταδικασθέντες ήταν αθώοι και κατηγόρησε τις αρχές του Σικάγου ότι άφησαν ανεξέλεγκτους τους ανθρώπους του «Πίνκερτον». Ως μια ύστατη πράξη δικαίωσης έδωσε χάρη στους φυλακισμένους Φίλντεν, Νίμπε και Σβαμπ. Αυτό ήταν και το πολιτικό του τέλος. Αργότερα, ο επικεφαλής της αστυνομίας του Σικάγου, που έδωσε την εντολή για τη διάλυση της συγκέντρωσης, καταδικάσθηκε για διαφθορά. Μέχρι σήμερα παραμένει ανεξακρίβωτο ποιος ήταν ο δράστης της βομβιστικής επίθεσης.
Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα
Στη χώρα μας, ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς έγινε το 1893, στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη. Η 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη. Έτσι, επελέγη η Κυριακή 2 Μαΐου, για να έχει η γιορτή μαζικό χαρακτήρα.
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Σοσιαλιστής», που εξέδιδε ο Καλλέργης, στις 5 το απόγευμα της Κυριακής συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο πάνω από 2.000 σοσιαλιστές και εργαζόμενοι. Η «Εφημερίς» τους υπολόγισε μόνο σε 200 και σημείωνε σε άρθρο της: «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».
Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα το οποίο είχε ως εξής:
«Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω, οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του «Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου» να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.»
Το ψήφισμα επεδόθη, τελικά, στον Πρόεδρο της Βουλής την 1η Δεκεμβρίου 1893 από τον Σταύρο Καλλέργη. Ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ανήλθε στη συνέχεια στο δημοσιογραφικό θεωρείο και περίμενε με ανυπομονησία από τον Πρόεδρο της Βουλής να το εκφωνήσει. Αυτός κωλυσιεργούσε και «ησχολείτο εις την ανάγνωσιν ετέρων αναφορών προερχομένων εκ διαφόρων προσώπων και πραγματευομένων κατά το μάλλον και ήττον περί ανέμων και υδάτων», όπως έγραψε στον «Σοσιαλιστή».
Ο Καλλέργης διαμαρτυρήθηκε μεγαλοφώνως και με εντολή του Προέδρου συνελήφθη για διατάραξη της συνεδρίασης. Οι στρατιώτες της φρουράς, αφού τον κτύπησαν με τα κοντάκια των όπλων τους, τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα, όπου παρέμεινε επί διήμερο. Στις 9 Δεκεμβρίου 1983 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών, τις οποίες εξέτισε στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα. Με τον περιπετειώδη αυτό τρόπο έληξε και τυπικά ο πρώτος εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα.

OSTERMARSCH

Offenbacher
Friedensinitiative
V.i.S.d.P. Offenbacher Friedensinitiative, c/o Norbert Müller, Offenbach, Scheffelstr. 26
Ostermarsch 2009
Montag, 13. April 09, 10.00 Uhr - Offenbach/M, Rathausplatz
Begrüßung: Alwin Borst
Musik: Ernst Schwarz
Schluss mit Kriegs- und Besatzungspolitik
Wir wollen die friedliche Lösung internationaler Konflikte, Abrüstung, Bekämpfung der Armut,
Rettung der Umwelt, Soziale Gerechtigkeit, Durchsetzung der Menschenrechte und internationale
Solidarität. Deshalb sind wir
.. gegen das NATO-Kriegsbündnis
das seinen 60. Jahrestag vor dem Hintergrund völkerrechtswidriger Angriffskriege und Interventionen feiert. Vor 10
Jahren war es der Krieg gegen Jugoslawien. Seit mehr als sieben Jahren führt die US-Politik in Afghanistan zu
andauernder Eskalation des Krieges, mit zunehmend verstärkter Bundeswehr-Beteiligung. Die Anwesenheit fremder
Besatzungstruppen verhindert einen zivilen Aufbau in Afghanistan. Eine dauerhafte friedliche Lösung kann nur
durch Abzug aller ausländischen Truppen erreicht werden.
.. gegen neue Eskalationen und Kriegsdrohungen
Von Osteuropa über den Nahen Osten bis hin zu dem Kaukasus und Zentralasien entstehen immer mehr
Konfliktzonen und Pulverfässer. Auch die derzeitige wirtschaftliche Krise trägt zu neuen Spannungen bei. Die
Geschichte zeigt, dass sehr häufig in krisenhaften Zuspitzungen Kriege als „Befreiungsschlag“ oder zur
„Verteidigung nationaler Interessen“ angezettelt wurden.
.. für einen lebensfähigen Staat Palästina
Die Lösung des Nahostkonfliktes erfordert gleiche Rechte aller Menschen in der Region auf eine menschenwürdige
Existenz. Die seit Jahrzehnten andauernde, völkerrechtswidrige Abriegelung und kriegerische Aggression gegen
Palästinensergebiete hat durch das Massaker an Zivilisten im Gaza-Streifen Anfang dieses Jahres einen neuen
traurigen Höhepunkt erreicht. Wir arbeiten solidarisch mit palästinensischen und israelischen Friedenskräften
zusammen und unterstützen die Forderungen nach zwei gleichberechtigten Staaten in den Grenzen von 1967.
.. für Demokratie und Menschenrechte statt „präventivem Sicherheitsstaat“
Mit ständig geschürter Anti-Terror-Hysterie sind weiter demokratische Grundrechte abgebaut worden. Diese Politik
richtet sich auch gegen Flüchtlinge und Migranten, die von kriegerischen Konflikten und neokolonialer Ausbeutung
in ihren Heimatländern betroffen sind. Wir unterstützen das internationale Recht auf Kriegsdienstverweigerung, das
auch ein Asylrecht in Deutschland für ausländische SoldatInnen begründet.
.. für Aktivitäten zum Stopp von Waffenhandel und Rüstungsexport
Deutschland ist mittlerweile größter Waffenexporteur in der EU. Damit wird auch wesentlich zur Destabilisierung in
Krisenregionen beigetragen. Wir unterstützen die weltweit laufende Kampagne für ein völkerrechtlich verbindliches
Abkommen zur Unterbindung des Waffenhandels in Konfliktregionen.
.. für ökologische Konversion statt Kriegsvorbereitung in der Region
Die geplante Verlagerung des Hauptquartiers der US-Army nach Wiesbaden macht unsere Region noch mehr zur
Drehscheibe für Kriegseinsätze. Unsere Forderung an die Landesregierung lautet deshalb: Keinerlei Unterstützung
für ein US-Hauptquartier in Wiesbaden.
Wir fordern von der Bundesregierung:
• Bundeswehr raus aus Afghanistan
• Schluss mit den anderen Auslandseinsätzen
• Keine Militarisierung im Innern
• Abzug der US-Atomwaffen aus Deutschland und
Schließung der Militärstützpunkte
• Abrüstung statt Sozialabbau